วันพฤหัสบดีที่ 17 เมษายน พ.ศ. 2557

ผู้ชนะสิบทิศ ตอนที่ 8

วันอังคาร ที่ 26 พฤศจิกายน 2556

บทประพันธ์ ยาขอบ

บทโทรทัศน์ วิโรจน์ ศรีสิทธิ์เสรีอมร

กำกับการแสดงโดย คุณากร เศรษฐี

ออกอากาศทุกวัน จันทร์/อังคาร/พุธ

เวลา 08.00/11.45/16.35/20.00 น.

ทาง สถานีโทรทัศน์ช่อง 8

 

กลางคืนคืนหนึ่ง ภายในห้องบรรทมกุสุมา เมงจะในชุดสตรีลอบเข้าไปหากุสุมากุสุมาเห็นก็ตกใจ “เจ้ามิใช่ข้าหลวงของเรา เจ้าเป็นใคร”เมงจะเพ่งจ้องกุสุมาโดยแค้น “เรามาจากเมืองแปรเพื่อตามนางคนใจคด รสรักจากสอพินยาทำให้มืดมน ลืมทั้งหน้าเลือนทั้งเสียงคนที่เคยกอดนางมาก่อนจะถึงมือสอพินยาแล้วหรือ”เมงจะถอดชุดสตรีออก กุสุมาจำได้ “มังฉงาย ทำไมทำการอุกอาจอย่างนี้ ไม่กลัวเอาชีวิตมาทิ้งหรือไง”“ห่วงชีวิตเรารึ อย่าห่วงเราเลย ลอยชายเข้ามาได้ก็ลอยออกได้เช่นกัน ห่วงแต่ชีวิตตัวเถิด แม้พูดกับเราไม่ดีจะไม่ได้อยู่เป็นเมียสอพินยาอีกต่อไป”กุสุมาน้ำตาคลอ เสียงอ่อนโยน เรียบเรื่อยเหมือนสายน้ำ “ข้าพเจ้ารู้ว่าท่านรักมากจึงติดตามมา แต่เหตุที่ข้าพเจ้าต้องตกเป็นของสอพินยาท่านรู้หรือไม่ มังฉงาย ท่านฝ่าภัยเข้ามาถึงที่ถ้าไม่อยากรู้ความจริงจะเอาแต่ประหารให้พินาศ ข้าพเจ้าก็พร้อมแล้วที่จะรับโทษทัณฑ์นั้น”“เมื่ออยู่แปรกุสุมาพูดขณะอยู่ในอ้อมกอดเรา สิ่งที่พูดยังเป็นเท็จเดี๋ยวนี้จะต้องพูดกันในฐานจำเลยของเรา ความจริงจะอยู่ตรงไหน เราอยากรู้”กุสุมาร้องไห้สะอื้น “จะมาคิดเค้นความจริงเพลานี้จะเกิดประโยชน์ใด”“เราลอบหนีออกจากแปร ยกทัพตองอูกลับมาจนบุกเข้าเมืองแปรได้ ดีใจเหมือนเห็นประตูสวรรค์เปิด ยังไม่ทันถอดเกราะหรือชำระเลือดจากกายก็บุ่มบ่ามบุกเข้าไปถึงฝ่ายใน หมายจะเชยชมกุสุมาให้สมใจ แต่อนาถใจเหลือเกิน ลูกสาวพระเจ้าแปร สิ้นเราประโลมก็ไปเริงรักกับอ้ายสอพินยา แล้วยังกล้าชิงชู้ของอเทตยาน้องสาวไม่เกรงคนติฉิน เราเห็นแล้วว่าหญิงที่สิ้นอายทั้งแผ่นดินมีตะละแม่คนเดียว”กุสามาไม่รู้จะอธิบายอย่างไร ได้แต่เอามือปิดหน้าร้องไห้สะอื้น เมงจะยิ่งโมโห“เราพูดโดนใจล่ะซิ จะมาปิดหน้าร้องไห้ทำไม”กุสุมาประชดเสียงดัง “มังฉงายอย่าตีค่าตนสูงไปกว่าที่เป็น คำท่านไม่ได้ทำให้เราร้องไห้ได้หรอก เราร้องไห้เพราะสงสารพระเจ้าแปร พระองค์ท่านมีกรรมที่มีลูกหญิง จึงไม่สามารถช่วยปกป้องเมืองจากศัตรูได้”เมงจะยิ่งโมโห “อย่าพูดเฉไฉ ติดใจรสสวาทสอพินยาถึงขนาดหนีตามมาหงสาก็รับมา”กุสุมาน้ำตานองหน้า พนมมือไหว้ฟ้าดิน “เทพไท้ทั้งปวงเป็นพยาน แม้ข้าพเจ้ากล่าวคำเท็จ ขอจงให้พบแต่ทุกขเวทนาทั้งโลกนี้โลกหน้า วันนั้นโมนยินบุกแปรอย่างหนักแปรคงจะแตกในไม่ช้า สอพินยามาหลอกว่าจะพาไปหาสมเด็จพ่อ จึงได้หนีตาม แล้วถูกลอบวางยา จน จน”กุสุมาเล่าต่อไม่ได้ เอาแต่ร้องไห้ เมงจะเพิ่งเข้าใจ ยืนตะลึงพูดไม่ออก“ถ้าข้าพเจ้าตกถึงมือสอพินยาเพียงผู้เดียว ท่านอย่าหมายว่าจะตามหาข้าพเจ้าพบ แต่นี่เราเป็นเชลยเขาทั้งแม่ทั้งลูก ถ้าข้าพเจ้าหุนหันทำลายตัวเสีย สมเด็จแม่จะกลับแปรได้อย่างไร”เมงจะนิ่งงันน้ำตาซึมด้วยความสงสาร กุสุมาพูดต่อ“มังฉงาย ท่านนั้นสอนเพียงให้ข้าพเจ้ารู้จักรัก แต่ข้าพเจ้าสิรักแล้วลืมท่านไม่ได้เอง ชาตินี้ท่านและข้าพเจ้ามีกรรมสถานใด ขอให้เป็นไปตามกรรมนั้นเถิด สิ่งใดล่วงไปแล้วขอให้เป็นเหมือนความฝัน กลับตองอูเถิดนะ หงสาวดีเป็นอันตรายต่อท่านนัก”“ข้าพเจ้าจะไม่มีวันจากเมืองหงสาวดี โดยไม่มีตัวกุสุมาไปด้วยเด็ดขาด”กุสุมาตกใจ ผละออกอย่างรวดเร็ว “ปล่อยข้าพเจ้าเถิด”เมงจะเสียงแข็ง “ไม่ปล่อย ไหนบอกว่ารัก”กุสุมาสวนเสียงแข็งเช่นกัน “ใช่ รัก ถึงเดี๋ยวนี้ก็ยังรัก แต่จะให้หนีตามไปนั้นเราไม่มีวันทำ เราถูกลักพาตัวมาหงสาวดีเพราะชายหนึ่งจะไม่มีวันจากหงสาวดีไปเพราะอีกชายหนึ่งให้อับอายไปถึงต้นราชวงศ์เป็นอันขาด”เมงจะยืนกัดกรามแน่น น้ำตาคลอ กุสุมาลงนั่งกับพื้นหมดแรง “สมเด็จพ่อข้าพเจ้านั้นรังเกียจความชั่วเหมือนดั่งพญาหงส์รังเกียจน้ำขุ่นด้วยดินโคลน ข้าพเจ้าทำร้ายพระองค์ไม่ได้ อย่าว่าสอพินยาเป็นมนุษย์เลย ต่อให้เป็นผีหรือเป็นยักษ์ ขึ้นชื่อว่าเป็นผัวเมียกันแล้ว ก็จะขอซื่อต่อเขาตลอดไป”“เฮอะ ผัว มันทำหยามขนาดนี้ยังจะอ้างว่ามันเป็นผัว พูดออกจากปากได้อย่างไร ทำไมไม่นึกมั่งล่ะว่ามันน่ะเป็นชู้ อย่าดิ้นเลย เป็นไงก็เป็นกัน ถือว่าเรามีสิทธิเหมือนกัน จะขอฝากความเป็นผัวไว้กับกุสุมาให้ได้”เมงจะเข้าปล้ำกอดจูบกุสุมา กุสุมาผลักไส ตบตีสุดฤทธิ์ ดิ้นรนร้องไห้อย่างหน้าสงสาร เมงจะไม่ฟังกอดจูบจู่โจมรุกเร้าเต็มที่ กุสุมาดิ้นจนล้มไปชนพระแท่น เลือดไหลมาตามหน้าผาก เมงจะตกใจ กุสุมาคลานไปหยิบมีดขึ้นมากำยื่นให้เมงจะอย่างน่าสงสาร“ชีวิตเราถูกผู้ชายอื่นขมเหงย่อยยับจนไม่อยากมีชีวิตอยู่ แต่พอได้พบชายที่ตัวรักกลับถูกขมเหงหยาบช้าไม่ต่างกัน ถ้าคิดว่าเราชั่วก็จงฆ่าเราเสียเลย”เมงจะได้สติ ไม่บุกเข้าไปอีก แล้วค่อยๆ หันหลังกลับเดินออกไป กุสุมาร้องไห้เหมือนจะขาดใจหลังจากนั้น กุสุมาก็ตัดสินใจเดินทางตามสอพินยาไปเมาะตะมะ พร้อมกับเขียนจดหมายบอกเมงจะ“ข้าพเจ้าขอฝากจดหมายนี้ผ่านเชงสอบูมาถึงพี่ท่าน เมื่อพี่ท่านได้จดหมายนี้ ตัวข้าพเจ้าคงเดินทางออกจากหงสาวดีแล้ว ข้าพเจ้าขอบอกความจริงใจมายังมังฉงายพี่ท่าน ความสำคัญที่ข้าพเจ้าต้องบอกก่อนเป็นข้อแรกคือ ความรักของข้าพเจ้าที่มีต่อพี่ท่านนั้น แม้นว่าสูญสิ้นพื้นธรณีนี้ ก็จะมิสิ้นรักพี่ท่านได้ ข้าพเจ้าสิ้นอาย ที่จะสารภาพให้พี่ท่านรู้ว่าอ้อมกอดของพี่ท่านนั้นเป็นเครื่องประโลมใจให้ข้าพเจ้าเป็นสุขอยู่ทุกวันนี้ ยามสอพินยาแตะต้องตัวเมื่อใด เมื่อนั้นข้าพเจ้าคิดถึงยามที่ทอดกายอยู่ในอ้อมแขนพี่ท่านอยู่ร่ำไป ข้าพเจ้าไปเมาะตะมะครั้งนี้ เพราะรู้ว่าพี่ท่านไม่สิ้นความพยายามที่จะเอาตัวข้าพเจ้าไปให้จงได้ ถ้ามีผู้ใดรู้ พี่ท่านจะเป็นอันตรายเพื่อความปลอดภัย เมื่อข้าพเจ้าไปแล้วขอพี่ท่านจงเร่งออกจากหงสาวดีเสียเถิด พี่ท่านตามข้าพเจ้ามาแสนไกลเพราะความรัก ข้าพเจ้านี้แจ้งสิ้นแล้ว แต่ความรักความอาลัยระหว่างเรามีสถานใด ขอมอบให้ฟ้าดินและพรหมลิขิตชี้ขาดเถิด เราอย่ามาตัดสินกันเองโดยพากันหนีเลย” เมงจะสุดแค้นที่สุด

วันที่ 23/11/2556 เวลา 0:32 น.



ไปเที่ยวตลาดน้ำที่ไหนดี

View Results

Loading ... Loading ...



ซี้ด! ‘นิกกี้’ พริตตี้เงินล้าน [12/04/2557]
สาวผิวขาวโอโม่ฝุดๆ คนนี้เธอมีดีกรีไม่ธรรมดา เป็นทั้งพริตตี้ไฮโซเงินล้าน เล่นละคร, เล่นเอ็มวี, ถ่ายแบบเล่นซีรีส์อีกเพียบ! “นิกกี้-ณัฐณิชา สกุลจารุพงษ์” หากจำกันได้เธอรับบท “ยายแว่นริซซี่” ละคร “แม่ยายที่รัก” ช่อง 3