วันพุธ ที่ 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2561 06:13 น.

อาชญากรรม » คอลัมน์

คนจร

ลบเหลี่ยมลูบคม : วันพฤหัสบดี ที่ 08 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2561, 13.00 น.

สิ่งที่ได้จากความสูญเสีย???...

 
 เป็นข่าวที่น่าเศร้าใจทุกครั้งที่เห็นตำรวจต้องมาสูญเสียชีวิตจากการปฎิบัติหน้าที่ จะด้วยสาเหตุใดก็ตามที หลายเหตุการณ์เป็นการสูญเสียที่ไม่น่าเกิดขึ้น หลายเหตุการณ์สามารถที่จะหลีกเลี่ยงได้ แต่สุดท้ายในทุกๆเหตุการณ์ก็ผ่านไป ลืมเลือนกันไป คงมีแต่คนในครอบครัวเท่านั้นที่ยังคงจดจำ ฝังใจ แล้วบางเหตุการณ์ก็วนเวียนกลับมาเกิดซ้ำซาก เราได้อะไรบ้างจากการสูญเสียที่ยิ่งใหญ่ครั้งนี้???? 
 
ขอแสดงความเสียใจต่อครอบครัวของ ร.ต.อ.อิสระพงษ์ กูลจินดา รอง สวป.สภ.หนองขาม ที่เข้าระงับเหตุ ซึ่งเป็นการเสียชีวิตจากการปฎิบัติหน้าที่ ที่น่ายกย่องเชิดชู และทางสำนักงานตำรวจแห่งชาติก็ได้ พิจารณาความชอบพิเศษ 5 ขั้น 4 ชั้นยศ เลื่อนจาก ร.ต.อ. เป็น พล.ต.ต. และญาติจะได้รับเงินกองทุนสวัสดิการตำรวจและเงินบำเน็จตกทอดช่วยเหลือกว่า 1,900,000 บาท และจะบรรจุทายาทของข้าราชการตำรวจที่เสียชีวิตเนื่องจากการปฏิบัติหน้าที่ราชการ ให้ได้เข้ารับราชการตำรวจ 1 ราย แน่นอนที่สุดว่าต่อให้ชดเชยเท่าใด พิจารณาความชอบมากเท่าใดก็ไม่อาจเทียบได้กับชีวิตของข้าราชการตำรวจที่สูญเสีย แต่อย่างน้อยก็ได้ช่วยบรรเทาความเดือดร้อนของครอบครัวไปได้แม้เพียงเศษเสี้ยวก็ตามที .....แต่หลังจากนี้สำนักงานตำรวจแห่งชาติ ข้าราชการตำรวจทุกนายจะได้อะไรจากการสูญเสีย จากการเสียสละชีวิตของผู้กองอิสระพงษ์ หาใช่ว่าเมื่อจับคนร้ายได้แล้วก็จบกัน นั่นเป็นเรื่องของการดำเนินคดี แต่ที่จะร่ายต่อไปเป็นเรื่องของการดำเนินงานของผู้ที่ยังคงต้องปฎิบัติหน้าที่อยู่ต่อไปว่าจะใช้การสูญเสียนี้มาเป็นบทเรียนได้อย่างไร คนที่ไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์จริงก็สามารถที่จะวิพากษ์วิจารณ์ไปได้ต่างๆ นาๆ ถูกบ้างผิดบ้าง แต่โดยรวมไม่ได้ประโยชน์ใดๆ อย่างแท้จริง สตช.เคยรวบรวมเหตุการณ์ต่างๆ เหล่านี้ไว้เป็นบทเรียนต่อไปหรือไม่ ศึกษาอย่างจริงๆ จังๆ และหาทางแก้ไข แก้ปัญหาอย่างเป็นรูปธรรมหรือไม่ อย่าบอกว่ามีการฝึกยุทธวิธีอย่างต่อเนื่องอยู่แล้ว การพูดเอาตัวรอดไปวันๆ ไม่เกิดประโยชน์ดอก เหตุการณ์นี้เกิดจากสิ่งใด ผิดพลาดที่ใด คนเป็นตำรวจย่อมมีการฝึกฝนใช้อาวุธปืนได้ดีกว่าคนร้ายแน่ๆ แต่พลาดเพราะสิ่งใด ใช่เพราะการตัดสินใจในการใช้อาวุธปืนตอบโต้กับคนร้ายหรือไม่  ที่ร่ายมาหาใช่ให้ยิงใครทิ้ง คนร้ายใช้อาวุธปืนโดยไม่ต้องคิดแต่ตำรวจใช้อาวุธปืนแต่ละครั้งแค่คิดก็ช้ากว่าโจรแล้ว อย่างนั้นจะต้องทำอย่างไรที่จะฝึก ที่จะทำให้ตำรวจปฎิบัติงาน ตอบโต้ หยุดยั้งคนร้ายแบบเป็นอัตโนมัติ เมื่อไหร่จะลบล้างความคิดว่าต้องให้คนร้ายยิงก่อนจึงจะป้องกันตัวได้ ตามที่พวกโลกสวย หรือนักสิทธิฯทั้งหลายพร่ำพรรณนาไว้ กฎหมายว่าไว้อย่างไร ขนาดไหน เคยทำความเข้าใจกับผู้ปฎิบัติหรือไม่ ไหนๆ ก็เปลี่ยนเครื่องแบบ ตัดผมแล้ว ลองคิดหาวิธีไม่ให้เกิดความสูญเสียอีกดูทีเถิด...
 
ไม่อยากให้การเสียชีวิตของผู้ที่ปฎิบัติหน้าที่ต้องเสียเปล่า หน่วยงานทางการศึกษาของตำรวจคงต้องลงไปหาข้อมูล คิดหาวิธีการแก้ไข ย้ำว่า...ไม่ใช่หาคนผิด ไม่ต้องการรู้สักนิดว่าใครถูก ใครผิด แต่ต้องการรู้ว่าจะทำอย่างไรต่อไปเพื่อไม่ให้เกิดเหตุการณ์ที่สูญเสียเช่นนี้เกิดขึ้นอีก ...
                                                                               “คนจร”

หน้าแรก » อาชญากรรม » คอลัมน์