เมื่อวันที่ 30  กันยายน 2569 วันที่ 30 กันยายน 2569 ที่รัฐสภา ในการประชุมสภาผู้แทนราษฎร นายจูรี นุ่มแก้ว สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 2 จังหวัดสงขลา พรรคประชาธิปัตย์ อภิปรายสะท้อนปัญหาการบริหารจัดการอุทกภัยของภาครัฐ โดยระบุว่า วิกฤตน้ำท่วมทั้งในพื้นที่อำเภอหาดใหญ่และกรุงเทพมหานคร ได้สร้างบทเรียนราคาแพงให้แก่ประชาชน โดยเฉพาะคำแถลงของผู้บริหารภาครัฐที่มักใช้คำว่าเอาอยู่ ซึ่งในปัจจุบันไม่ได้สร้างความมั่นใจให้แก่ประชาชนอีกต่อไปแล้ว แต่กลับกลายเป็นสัญญาณเตือนภัย ที่เมื่อชาวบ้านได้ยินแล้วต้องรีบเก็บข้าวของเตรียมอพยพทันที ดังเช่นเหตุการณ์น้ำท่วมใหญ่หาดใหญ่ที่ผู้นำประกาศว่าเอาอยู่ได้เพียง 2 วัน หลังจากนั้นจมท่วมทั้งเมือง

นายจูรี ได้ให้ข้อเสนอแนะเรื่องการสื่อสารในภาวะวิกฤต โดยเรียกร้องให้กรมอุตุนิยมวิทยาและหน่วยงานเตือนภัยปรับเปลี่ยนรูปแบบภาษาที่ใช้ จากเดิมที่เป็นศัพท์เทคนิคทางอุตุนิยมวิทยา เช่น ร่องความกดอากาศต่ำ ลมมรสุมระดับบน-ระดับล่าง ซึ่งประชาชนทั่วไปเข้าใจได้ยาก จนทำให้ประชาชนหันไปติดตามและแชร์ข้อมูลจากเพจสภาพอากาศของภาคเอกชนแทน เนื่องจากเพจเหล่านั้นใช้ภาษาที่ชาวบ้านเข้าใจได้ง่าย ทั้งนี้ นายจุรีได้กล่าวชื่นชมกรมอุตุนิยมวิทยาที่เริ่มมีการปรับรูปแบบคำเตือนสั้นๆ ให้กระชับและเข้าใจง่ายขึ้น พร้อมฝากให้รักษาทีมงานแอดมินชุดนี้ไว้เพื่อเตรียมรับมือมรสุมที่จะเข้าสู่พื้นที่ภาคใต้ในอีกไม่กี่วันข้างหน้า

นอกจากนี้ นายจูรี ยังได้อภิปรายถึงวาทกรรมถอดบทเรียนของภาครัฐ  โดยเปรียบเปรยว่า การถอดบทเรียนซ้ำแล้วซ้ำเล่าโดยไร้การปฏิบัติตาม 

นายจูรี กล่าวด้วยว่า จากปัญหาที่เกิดขึ้นในกรุงเทพมหานครครั้งนี้ สะท้อนรูปแบบ 3 ช้า ที่เคยเกิดขึ้นในการท่วมที่หาดใหญ่เมื่อ 10 เดือนก่อนทุกประการ กล่าวคือ

1.ช้าเตือนภัย การแจ้งเตือนภัยที่ล่าช้าจนประชาชนเตรียมตัวไม่ทัน

2.ช้าเผชิญเหตุและประสานงาน การขาดศูนย์ประสานงานกู้ภัยที่เป็นเอกภาพ ส่งผลให้ของบริจาคและถุงยังชีพถูกกองทิ้งไว้บนถนน เช่น บริเวณเคหะร่มเกล้า ขณะที่ทีมกู้ภัยจากทั่วประเทศต้องยืนสับสน ไม่รู้จุดเป้าหมายที่จะเข้าไปช่วยเหลือ

3.ช้าเยียวยา ความล่าช้าในการจ่ายเงินชดเชยและซ่อมแซมบ้านเรือน นายจูรี ยกตัวอย่างเหตุการณ์ที่หาดใหญ่ซึ่งประชาชนต้องรอนานถึง 6–7 เดือนกว่าจะได้งบเยียวยา

นายจูรี ได้เสนอแนะไปยังรัฐบาล ให้เร่งขันน็อตระบบการเยียวยาผู้ประสบภัยในครั้งนี้โดยเร็วที่สุด เพื่อไม่ให้เกิดประวัติศาสตร์ซ้ำรอยช้าที่สาม ที่สร้างความทุกข์ซ้ำเติมประชาชนผู้เดือดร้อนอีก