เมื่อวันพฤหัสบดีที่ 29 ตุลาคม พ.ศ. 2569 ที่ประชุมสภาผู้แทนราษฏร ศ.สุชาติ ธาดาธำรงเวช สส.บัญชีรายชื่อ พรรคเพื่อไทย ได้อภิปรายถึงปัญหาและแนวทางการแก้ไขปัญหาผู้สูงอายุในประเทศไทย โดยชี้ให้เห็นว่าปัจจุบันประเทศไทยกำลังเข้าสู่สังคมสูงวัยระดับสุดยอด ประชาชนมีอายุยืนยาวขึ้น แต่ผู้สูงอายุจำนวนมากมีโรคเรื้อรัง ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ ทำให้ลูกหลานต้องลาออกจากงานมาดูแล ครอบครัวสูญเสียรายได้ รัฐบาลแบกรับงบประมาณสาธารณสุขเพิ่มขึ้น ศ.สุชาติ จึงมีเสนอข้อเสนอแนะที่สำคัญ 3 ประการคือ

สร้างระบบหลักประกันการดูแลผู้สูงอายุระยะยาวที่มีเงินเพียงพอและยั่งยืน

จากข้อมูล TDRI พบว่าต้องใช้งบประมาณกว่าแสนล้านบาท ขณะที่งบปัจจุบันผ่าน สปสช. มีเพียงประมาณ 7,000 ล้านบาท ที่เหลือกระจายอยู่ตามกระทรวงสาธารณสุขและท้องถิ่น ซึ่งยังขาดแคลนอีกมาก รัฐบาลควรพัฒนากองทุนดูแลระยะยาว จัดสรรงบตามจำนวนผู้มีภาวะพึ่งพิง ศึกษาการร่วมสมทบตามความสามารถในการจ่าย และดูแลผู้มีรายได้น้อย รวมถึงต้องวางแผนการเงินในอีก 10–20 ปีข้างหน้าอย่างชัดเจนไม่ให้เป็นภาระการคลังเกินกำลัง

สร้างระบบดูแลผู้สูงอายุระดับตำบลทั่วประเทศ และพัฒนาเป็น Care Economy 

สนับสนุนให้องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น (อปท.) ร่วมมือกับโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบล (รพ.สต.) จัดตั้งระบบดูแลผู้สูงอายุที่บ้านและศูนย์ดูแลกลางวัน พร้อมอบรมบุคลากรให้มีมาตรฐานและรายได้ที่เหมาะสม  ซึ่งการลงทุนระบบนี้ช่วยกระตุ้นเศรษฐกิจ 2 ทาง คือ สร้างงานในท้องถิ่น และช่วยให้ลูกหลานที่เคยต้องหยุดงานมาดูแลผู้ป่วยสามารถกลับเข้าสู่ตลาดแรงงานได้อีกครั้ง ช่วยเพิ่ม GDP และรายได้ครัวเรือน

เปลี่ยนนโยบายจาก ‘รอรักษา’ เป็น ‘การป้องกัน’ ไม่ให้เข้าสู่ภาวะพึ่งพิงเร็วเกินไป

รัฐบาลควรลงทุนตรวจสุขภาพ ป้องปรามโรคเรื้อรัง ส่งเสริมการออกกำลังกาย ป้องกันการหก ล้ม และฟื้นฟูสมรรถภาพอย่างจริงจัง  ซึ่งตัวชี้วัดความสำเร็จของรัฐบาลไม่ควรวัดที่จำนวนเงินที่ใช้ไป แต่ควรวัดที่ผู้สูงอายุสามารถช่วยเหลือตัวเองได้นานขึ้นเท่าใด และจำนวนผู้ป่วยติดเตียงลดลงหรือไม่

ช่วงท้าย ศ.สุชาติ ได้สรุปย้ำว่าเป้าหมายของประเทศ ว่าไม่ใช่เพียงทำให้ประชาชนมีอายุยืนยาว แต่ต้องมีสุขภาพ มีรายได้ มีศักดิ์ศรี และมีความสุขในบั้นปลายชีวิต เราต้องไม่ปล่อยให้การมีอายุยืนยาว กลายเป็นความยากจนของครอบครัว และไม่ปล่อยให้สังคมสูงวัยกลาย เป็นอุปสรรคต่อการเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจของประเทศ