เมื่อวันที่  11 มีนาคม 2569พระเทพวัขรสารบัณฑิต หรือเจ้าคุณประสาร รองอธิการบดีฝ่ายวางแผนและพัฒนา มจร ได้กล่าวถึงกรณีที่มีเหตุเพลิงไหม้ในตึกที่พักภายในมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย อยุธยานั้น สืบเนื่องจากกลางดึกของวันที่ 10 มี.ค. เวลาประมาณ 22.30 น. มีนิสิตนานาชาติกลุ่มหนึ่งเห็นควันสีดำพวยพุ่งออกมาทางหน้าต่างของห้องพักชั้น 5 จึงได้ตะโกนบอกกันว่าไฟไหม้ๆ และสัญญาณเตือนภัยก็ดังขึ้น ทำให้นิสิตที่พักในอาคารดังกล่าว แตกตื่นโกลาหลกัน พระอาจารย์ เจ้าหน้าที่ ผู้ดูแลนิสิตและนิสิตจิตอาสาจึงรีบเข้าไปดูสถานที่เกิดเหตุซึ่งเป็นอาคารหอพักนิสิตอินเตอร์ C อาคารมีทั้งหมด 6 ชั้น สำหรับชั้นที่ไฟกำลังลุกไหม้นั้น อยู่ชั้น 5 เป็นห้องพักของนิสิตบังคลาเทศ จึงได้แจ้งให้นิสิตทุกรูปลงมารวมกันด้านล่าง และรีบแจ้งดับเพลิงในทันที รถดับเพลิงมาถึงและดับเพลิงได้สนิทในเวลา 22.50 น.

จากการสำรวจและสอบถามนิสิตเจ้าของห้องพักได้แจ้งว่า ได้เสียบกาต้มน้ำร้อนไว้และออกไปเดินอยู่ด้านนอก ก็ไม่เห็นมีอะไรผิดปกติ เพราะออกมาจากห้องก็ไม่นานนัก จนได้ยินเสียงตะโกนและสัญญาณเตือนภัย จึงรีบกลับเข้ามาก็พบว่าไฟได้ไหม้ห้องพักตนเอง พบเห็นว่าไหม้สิ่งของที่วางอยู่ภายในห้อง ทั้งไหม้หนังสือและอื่นๆ ตนตกใจมากทำอะไรไม่ถูก คณะพระอาจารย์ผู้รับผิดชอบ ได้สำรวจรายละเอียดเพิ่มเติมในทันทีเมื่อดับเพลิงได้แล้ว ก็พบว่าเหตุเกิดจากการระเบิดของเครื่องใช้ไฟฟ้าที่เสียบปลั๊กคาไว้ กลายเป็นประกายไฟลุกลามไหม้สิ่งของเครื่องใช้ภายในห้อง จึงมีควันสีดำพวยพุ่งออกไปทางหน้าต่าง 

ภายในห้องนอกจากสิ่งของเครื่องใช้ที่ได้รับความเสียหายแล้วก็มีผนังด้านนอกห้อง หน้าต่างและผนังภายในมีคราบสีดำจากควันอยู่บ้าง ส่วนอื่นๆเช่นห้องพักข้างเคียง โครงสร้างตึกไม่ได้รับผลกระทบแต่อย่างใดและพระเจ้าหน้าที่ผู้รับผิดชอบจะได้รีบประชุมร่วมกับสถาปนิก วิศวกรเพื่อสำรวจรายละเอียดอีกครั้งหนึ่งว่ามีส่วนไหนของตึกของอาคารได้รับผลกระทบ ได้รับความเสียหายหรือไม่ และพร้อมกันนี้จะได้เสนอแนวทางต่ออธิการบดีให้ออกมาตรการเพิ่มเติมสำหรับหอพักนานาชาติเพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเหตุการณ์เช่นนี้อีกในขณะที่อธิการบดีเมื่อได้รับรายงานในช่วงดึกก็ได้โทรศัพท์เปิดกล้องมาสั่งการในทันทีและเมื่อเหตุการณ์สงบแล้วก็ให้สำรวจความเสียหาย หาสาเหตุ และออกมาตรการให้รัดกุมมากยิ่งขึ้นเพื่อป้องกันต่อไป 

"คราวนี้ถือเป็นบทเรียนสำคัญแม้จะไม่มากนักแต่ก็ต้องไม่ให้เกิดขึ้นอีก"  พระเทพวัชรสารบัณฑิต กล่าวในตอนท้าย