เมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน 2569  เซีย จำปาทอง สส.บัญชีรายชื่อ พรรคประชาชน สัดส่วนเครือข่ายผู้ใช้แรงงาน กล่าวถึงกรณีการต่อสู้เพื่อเรียกร้องสิทธิตามกฎหมายของอดีตลูกจ้างบริษัท จำนวน 24 คน ซึ่งส่วนใหญ่เป็นผู้พิการว่า เมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายนที่ผ่านมา ตนได้เดินทางไปร่วมสังเกตการณ์ในกระบวนการพิจารณาคดีของศาลจังหวัดพัทยา ซึ่งถือเป็นการพิจารณาคดีครั้งที่ 3 หลังจากที่พนักงานอัยการจังหวัดพัทยาได้เป็นโจทก์ยื่นฟ้องนายจ้างในคดีอาญา จากกรณีการเลิกจ้างลูกจ้างอย่างไม่เป็นธรรมและจงใจฝ่าฝืนคำสั่งพนักงานตรวจแรงงาน

เซียย้อนลำดับเหตุการณ์ว่า กรณีดังกล่าวเริ่มต้นตั้งแต่วันที่ 1 มีนาคม 2568 บริษัท ได้มีคำสั่งเลิกจ้างลูกจ้างทั้ง 24 คน โดยไม่ยอมจ่ายค่าชดเชยการเลิกจ้างและเงินอื่นๆ ตามสิทธิที่พึงได้รับตามกฎหมายคุ้มครองแรงงาน กลุ่มลูกจ้างจึงได้ยื่นคำร้อง (คร.7) ต่อพนักงานตรวจแรงงานจังหวัดชลบุรี ซึ่งต่อมาในวันที่ 12 มีนาคม 2568 พนักงานตรวจแรงงานได้มีคำสั่งที่ 439/2568 ให้นายจ้างจ่ายเงินค่าจ้างในวันหยุดตามประเพณีและค่าชดเชยการเลิกจ้างรวมเป็นเงินจำนวน 3,938,442 บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 15 ต่อปี แต่นายจ้างกลับเพิกเฉยไม่ปฏิบัติตามคำสั่ง จนนำไปสู่การดำเนินคดีอาญา

เซียเปิดเผยว่า ในการพิจารณาคดีครั้งที่ 3 ที่ผ่านมา จำเลยทั้งสองรายซึ่งเป็นตัวแทนนายจ้าง ได้ให้การ 'รับสารภาพ' ตามฟ้องของโจทก์ทุกประการ จากเดิมที่เคยปฏิเสธทุกข้อกล่าวหา และคู่ความทั้งสองฝ่ายได้แถลงต่อศาลเพื่อยุติการสืบพยานในคดีอาญา โดยในส่วนของคดีแพ่งสามารถเจรจาตกลงกันได้ โดยจำเลยตกลงยินยอมชำระเงินให้แก่กลุ่มลูกจ้างทั้ง 24 คน รวมเป็นเงินทั้งสิ้น 1,700,000 บาท พร้อมทั้งระบุในข้อตกลงว่าหากจำเลยสามารถบังคับคดีนำทรัพย์สินของบริษัทกลับคืนมาได้ ลูกจ้างทั้ง 24 คนจะมีสิทธิได้รับเงินก่อนจำเลย และหากจำเลยปฏิบัติตามสัญญาครบถ้วน ลูกจ้างก็พร้อมที่จะไม่ติดใจดำเนินคดีทั้งทางแพ่งและทางอาญา และขอให้ศาลลงโทษในสถานเบา โดยศาลได้นัดให้ชำระเงินยอดแรกจำนวน 1,500,000 บาทในวันนี้ ส่วนที่เหลืออีกจำนวน 200,000 บาท จะชำระให้เสร็จสิ้นภายในสิ้นปี 2569 พร้อมจัดทำสัญญาประนีประนอมยอมความต่อศาล

เซียกล่าวต่อไปว่า บทเรียนสำคัญที่สุดที่ตนได้เห็นจากการต่อสู้ของพี่น้องคนงานในครั้งนี้ คือภาพสะท้อนความล้มเหลวอย่างสิ้นเชิงของรัฐบาลและกระทรวงแรงงาน ที่ไร้ประสิทธิภาพและไม่มีน้ำยาในการบังคับใช้กฎหมายเพื่อคุ้มครองประชาชน พี่น้องแรงงานกลุ่มนี้ต้องรวมตัวกันเดินทางไกลหลายร้อยกิโลเมตรเพื่อไปยื่นหนังสือร้องเรียนต่อรัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงานและหน่วยงานที่เกี่ยวข้องหลายต่อหลายครั้ง แต่กลับไม่ได้รับความช่วยเหลืออย่างเป็นรูปธรรม กลไกการตรวจแรงงานของรัฐเมื่อได้รับเงินสงเคราะห์ลูกจ้างไปแล้วก็แทบไม่ได้เข้ามาติดตามหรือคุ้มครองสิทธิลูกจ้างต่อ ปล่อยให้แรงงานที่ตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบต้องเดินเข้าสู่กระบวนการฟ้องร้องและเผชิญหน้ากับนายจ้างด้วยตนเอง

“สำหรับพี่น้องคนงานทั้ง 24 คน พวกเขาคือ 'นักต่อสู้' แม้ส่วนใหญ่ร่างกายจะพิการ แต่หัวใจไม่ได้เป็นเหมือนร่างกาย บางคนต้องนั่งรถวิลแชร์ บางคนต้องถือไม้เท้า พวกเขากล้าลุกขึ้นสู้เรียกร้องสิทธิขั้นพื้นฐานของตนเอง แม้วันนี้พวกเขาจะยังไม่ได้รับเงินตามสิทธิที่ควรได้รับอย่างครบถ้วน แต่การลุกขึ้นสู้และยืนระยะมาได้เกือบ 2 ปี มันคือบทพิสูจน์แล้วว่าพวกเขา คือ 'นักสู้ผู้ยิ่งใหญ่' จริงๆ” เซียกล่าวทิ้งท้าย