“หอยเจาะ” คือชื่อเรียกของหอยนางรมชนิดหนึ่งที่เจริญเติบโตบนโขดหินอาศัยอย่างชุกชุมอยู่ตามธรรมชาติริมชายฝั่งทะเล  มีขนาดเล็กกว่าหอยนางรมที่ชาวประมงเพาะเลี้ยงเป็นอาชีพเพื่อส่งจำหน่ายให้กับร้านอาหารทั่วไป  แต่หอยเจาะมีขนาดตัวเล็กจึงไม่เป็นที่นิยมในหมู่นักกินมากนักถ้าเปรียบเทียบกับหอยนางรมเลี้ยงจากฟาร์มซึ่งมีขนาดตัวใหญ่กว่าและราคาจำหน่ายต่างกันมากแต่รสชาติไม่ต่างกัน  อาชีพหาหอยเจาะขายจึงไม่เป็นที่นิยมและหลายคนมองว่าเป็นอาชีพมองดูแล้วไม่สวยหรู  แต่บางคนมองว่าการหาหอยเจาะขายนั้นเป็นอีกอาชีพหนึ่งที่ไม่ต้องลงทุน มีเพียงความขยัน อดทนก็สามารถสร้างรายได้เลี้ยงครอบครัวเหมือนกับอาชีพอื่นๆ

นางพิน วัย 64 ปี และนายวินิช หรือแมว  หนูอิ่ม วัย 66 ปี สองสามีภรรยา ชาวหมู่ 4 ตำบลด่านสวี อ.สวี จ.ชุมพร ยึดอาชีพหา “หอยเจาะ”หรือหอยนางรมมานานนับ 10 ปี  บอกว่าหลายคนมองว่าเป็นอาชีพที่ไม่มีเกียรติ ดูต่ำต้อยด้อยค่า จึงน้อยคนสนใจที่จะทำ แต่ตนเองมองว่ามันก็เป็นอีกหนึ่งอาชีพสุจริต สามารถสร้างรายได้เลี้ยงครอบครัวจนลูกโตและเรียนจบหมดทุกคน

วิธีเก็บคือใช้เหล็กแหลมหรือตะปูดัดให้งอทำด้ามจับให้ถนัดมือยาวประมาณ 1 ฟุต ซึ่งเป็นเรื่องง่ายๆใครก็ทำได้  แล้วเจาะบนฝาหอยจึงเป็นที่มาของชื่อเรียกว่า “หอยเจาะ” หลังจากนั้นงัดเปิดฝาเอาปลายช้อนตักเนื้อ นำไปขายให้กับร้านค้าในหมู่บ้านในราคากิโลฯละ 200 บาท หรือถ้าแบ่งขายเป็นถุงๆละ 20-30 บาทแล้วแต่น้ำหนักและปริมาณ มีเงินเข้ากระเป๋าวันละ 400-1000 บาท

สำหรับเมนู “หอยเจาะ” เอาไปทำอาหารได้หลายอย่างเช่น ใส่ไข่เจียว  แกงส้มสับปะรด แกงกะทิใบมะขาม และชุบแป้งทอดเป็นต้น หรือแล้วแต่พ่อครัวแม่ครัวจะนำไปดัดแปลงเมนูตามใจชอบ นายวินิชหรือน้าแมว บอกอีกว่า ที่ทางรัฐบาลออกมาเยียวยาเรื่องแจกเงิน 5000 บาทชดเชยแก่ประชาชนที่มีผลกระทบจากไวรัสโควิด-19 ตนให้ลูกสาวสมัครไว้แล้วแต่เห็นเงียบไม่ได้หวังอะไรได้ก็ดี  ไม่ได้ก็ช่างมัน  น้าแมวบอกว่าเดินหน้าทำงานกันต่อไป