วันที่ 9 ตุลาคม 2568 ผู้สื่อข่าวรายงานกรณี นายวิโรจน์ อายุ 62 ปี และ นางเตียง อายุ 56 ปี สองสามีภรรยาชาวตำบลปะเคียบ อำเภอคูเมือง จังหวัดบุรีรัมย์ ซึ่งเป็นบิดาและมารดาของ นางสาวภาวิณี หรือ “เก๋” สาวโรงงานที่หายตัวไปนานกว่า 12 ปี ได้รับการยืนยันจากผลตรวจดีเอ็นเอของ มูลนิธิกระจกเงา ว่าตรงกับร่างของศพนิรนามที่พบเมื่อปี 2557 ในพื้นที่กรุงเทพมหานคร

ทั้งนี้ นายวิโรจน์ และภรรยา เคยเข้าแจ้งคนหายที่ สถานีตำรวจภูธรแหลมฉบัง จังหวัดชลบุรี เมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม 2556 หลังลูกสาววัย 23 ปีที่ทำงานในนิคมอุตสาหกรรมแหลมฉบังไม่สามารถติดต่อได้ตั้งแต่เดือนมิถุนายนปีเดียวกัน และได้แจ้งข้อมูลกับมูลนิธิกระจกเงาในวันที่ 19 กรกฎาคม 2556

ต่อมา วันที่ 22 พฤศจิกายน 2562 ตำรวจพิสูจน์หลักฐานจังหวัดบุรีรัมย์ได้เก็บตัวอย่างสารพันธุกรรมของนางเตียง เพื่อตรวจเทียบกับศพนิรนามที่สถาบันนิติเวชวิทยา โรงพยาบาลตำรวจ

ย้อนกลับไปเมื่อเดือนเมษายน 2557 ชาวบ้านพบโครงกระดูกนิรนามในทุ่งนาพื้นที่ถนนขุมทอง–ลำต้อยติ่ง เขตลาดกระบัง กรุงเทพมหานคร ท้องที่ สน.จรเข้น้อย โดยคาดว่าเสียชีวิตมานานจนเหลือเพียงกระดูก

จนกระทั่งวันที่ 12 มิถุนายน 2568 สถาบันนิติเวชวิทยา โรงพยาบาลตำรวจ ได้แจ้งผลตรวจดีเอ็นเอ เลขที่ ช.00337/2568 ยืนยันว่า สารพันธุกรรมของนางเตียงมีความสัมพันธ์แบบมารดา–บุตรกับโครงกระดูกดังกล่าว ก่อนครอบครัวจะนำกระดูกของน้องเก๋ไปทำบุญตามประเพณีที่อำเภอคูเมือง จังหวัดบุรีรัมย์ เมื่อวันที่ 27 กันยายน 2568

ภายหลังมูลนิธิกระจกเงาได้นำครอบครัวเข้ายื่นเรื่องต่อสำนักงานยุติธรรมจังหวัดบุรีรัมย์ เพื่อขอรับการเยียวยาจากภาครัฐ

นายวิโรจน์ ให้ข้อมูลกับตำรวจ สภ.แหลมฉบัง ว่าหลังลูกสาวหายตัวไป เคยสอบถามชายคนสนิทของลูกสาว 2 คน คนแรกเป็นเพื่อนร่วมงานในโรงงานที่จังหวัดชลบุรี ซึ่งยืนยันว่าไม่ทราบเรื่องใดๆ ส่วนชายอีกคนพักอยู่ในย่านลาดกระบัง คบหากับลูกสาวมาหลายปี ก็ปฏิเสธเช่นกัน

ล่าสุด นายประพันธ์ หรือ “ฟาริด” แฟนเก่าของน้องเก๋เมื่อ 12 ปีก่อน ซึ่งถูกตำรวจเรียกตัวไปสอบปากคำ ได้ตัดสินใจจบชีวิตตนเอง เมื่อวันที่ 6 ตุลาคมที่ผ่านมา โดยก่อนก่อเหตุได้มีการเขียนจดหมายลาภรรยาและลูกไว้

ผู้สื่อข่าวลงพื้นที่บ้านของครอบครัวผู้เสียชีวิตในตำบลปะเคียบ อำเภอคูเมือง จังหวัดบุรีรัมย์ พบ นางสาวภัทรมน อายุ 23 ปี น้องสาวของน้องเก๋ เล่าว่า เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นน่าสงสัย เพราะหากนายประพันธ์บริสุทธิ์จริง ก็สามารถให้การกับตำรวจอย่างตรงไปตรงมาได้ ไม่จำเป็นต้องจบชีวิตตนเอง แต่ก็เชื่อว่าทุกอย่างเป็นเรื่องของ “เวรกรรม” ใครทำสิ่งใดไว้ย่อมได้รับผลแห่งกรรมนั้น แม้บางครั้งกรรมจะทำงานช้าก็ตาม

ด้านนางเตียง มารดาของน้องเก๋ กล่าวว่า รู้สึกโล่งใจที่อย่างน้อยก็ได้พาลูกสาวกลับมาทำบุญ แม้จะเป็นเพียงกระดูกก็ตาม ตลอด 12 ปีที่ผ่านมา ตนและสามีใช้ชีวิตด้วยความทุกข์ทรมาน คิดถึงลูกทุกวัน ต้องขายวัวขายควาย กู้ยืมเงินเพื่อตามหาลูก แม้จะหมดหวังแต่ก็ไม่ยอมละความพยายาม เพราะ “ลูกก็คือลูก”

เมื่อถามว่าจะอโหสิกรรมให้ผู้ก่อเหตุหรือไม่ นางเตียงกล่าวว่า “ยังไม่มั่นใจ เพราะสิ่งที่เกิดขึ้นสร้างบาดแผลในใจมากเกินไป” พร้อมฝากเตือนว่าบาปกรรมมีจริง ไม่ช้าก็เร็วทุกอย่างย่อมย้อนกลับไปหาผู้กระทำ