วันที่ 28 มกราคม 2569 วัดเทพกัญญาราม อ.เมือง จ.สกลนคร นางรณิดา เหลืองฐิติสกุล ผวจ.สกลนคร พร้อมส่วนราชการ และพุทธศาสนิกชน ตลอดจนวงการพระพุทธศาสนาและพุทธศาสนิกชนทั่วประเทศ ต่างร่วมแสดงความอาลัยต่อการละสังขารของพระราชมงคลวชิรมุนี (หลวงปู่สุธัมม์ ธัมมปาโล) พระมหาเถระสายพระป่ากรรมฐาน วัดเทพกัญญาราม ต.ฮางโฮง อ.เมือง จ.สกลนคร ซึ่งได้ละสังขารอย่างสงบ เมื่อวันที่ 28 มกราคม เวลา 05.40 น. ณ โรงพยาบาลวานรนิวาส อำเภอวานรนิวาส จังหวัดสกลนคร สิริอายุ 100 ปี 7 เดือน 78 พรรษา

โดยมีการเปิดเผยช่วงสุดท้ายแห่งธาตุขันธ์จากลูกศิษย์ใกล้ชิดว่า ในช่วงเข้าพรรษาหลังสุด หลวงปู่สุธัมม์ได้ไปจำพรรษาที่วัดกัลยาณธัมโม ต.นาซอ อ.วานรนิวาส จ.สกลนคร ซึ่งเป็นวัดของหลวงตาแตงอ่อน กัลยาณธัมโม หนึ่งในศิษย์ร่วมสำนักเดียวกันในสายพระอาจารย์มั่น ต่อมาหลวงปู่เกิดอาพาธ มีอาการทรุดลงตามวัย จึงถูกนำตัวเข้ารับการรักษาที่ โรงพยาบาลวานรนิวาส และพักรักษาอาการอย่างต่อเนื่อง จนกระทั่งละสังขารอย่างสงบในช่วงเช้ามืดของวันที่ 28 มกราคม 2569 เบื้องต้นศิษยานุศิษย์ มีมตินำสรีระสังขารหลวงปู่กลับมาบำเพ็ญกุศลที่วัดเทพกัญญาราม ส่วนรายละเอียดขั้นตอนอื่นๆ นั้น ต้องรอการประชุมกันอีกครั้ง

หลวงปู่สุธัมม์ ธัมปาโล เกิดเมื่อวันเสาร์ที่ 20 มิถุนายน 2468 แรม 15 ค่ำเดือน 7 ปีฉลู ที่บ้านหนองถ่านเหนือ ต.ห้วยป่าหวาย อ.พระพุทธบาท จ.สระบุรี ท่านบวชที่วัดหนองถ่านเหนือ 1 พรรษา เกณฑ์ทหารจับได้ใบดํา ตอนนั้นพระมหาทองสุข สุจิตโต กลับไปเยี่ยมบ้าน วัดหนองถ่านเหนือ จึงชวนท่านมามาฟังธรรมพระอาจารย์มั่น ภูริทัตโต หลวงปู่สุธัมม์ ท่านจึงตัดสินใจเดินทางมาพร้อมกับ พระมหาทอง สุขสุจิตโต เดินทางโดยรถไฟจากสระบุรี มาลงรถที่อุดรธานี พักที่วัดป่าโนนนิเวศน์ ต.หมากแข้ง อ.เมือง จ.อุดรธานี หลังจากนั้นจึงได้มาวัดป่าสุทธาวาส ก่อนเข้าพรรษา ปี พ.ศ.2490 ได้มอบเป็นศิษย์ พระอาจารย์มั่น ภูริทัตโต ได้ไปศึกษาธรรม วัดป่าหนองผือ เวลา 2 ปี 

จนกระทั้งพระอาจารย์มั่น มรณภาพลง ได้ช่วยจัดงานของท่านจนเสร็จ จึงได้ไปจําพรรษา ที่พักสงฆ์บ้านหวายสะนอย 1 พรรษา ไปจําพรรษาที่อําเภอผือ 1 พรรษา แล้วกลับมาจําพรรษาที่หนองผือ 1 พรรษา กระทั่งปี พ.ศ.2496 จึงได้มาจําพรรษาวัดเทพกัญญาราม จนถึงปัจจุบัน การละสังขารของ พระราชมงคลวชิรมุนี (หลวงปู่สุธัมม์ ธัมมปาโล) นับเป็นการสูญเสียครั้งสำคัญของวงการพระป่ากรรมฐานไทย เหลือไว้เพียงคุณงามความดี ปฏิปทาอันงดงาม และคำสอนที่ยังคงเป็นแสงนำทางแก่ศิษยานุศิษย์และพุทธศาสนิกชนสืบไป