วันที่ 23 มิ.ย.69 ที่จ.อุดรธานีในโลกออนไลน์ได้มีการพูดถึงเรื่องราวที่น่าสงสารเมื่อเด็กชายป.6 ต้องอาศัยอยู่กับยายในสภาพบ้านผุพัง บ้านทรุดโทรม เวลาฝนตกน้ำรั่วต้องพากันหลบฝน โดยเรื่องนี้ทางผอ.โรงเรียนบ้านศาลาและคุณครูได้โพสต์ในโซเซียลเผยถึงเรื่องราวของ ด.ช.ธนพล อาจสมดี “เด่น” นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนบ้านศาลา พ่อแม่ มี ลูก 3 คน แยกทางกัน ทิ้งให้น้องธนพลอาศัยอยู่กับยาย อายุ 80 ปี ตั้งแต่เล็กๆ เคราะห์ซ้ำกรรมซัด พี่ชายคนโต ที่อยู่ด้วยกัน มีพฤติกรรมยุ่งเดี่ยวกับยาเสพติด และมักขโมยของที่บ้านไปขาย จนแทบไม่เหลืออะไรในบ้าน ส่วนพี่ชายคนรองเป็นพลทหาร ประจำการที่มุกดาหาร  ตอนนี้อนาคตของด.ช.ธนพลก็ไม่แน่นอน ว่าเมื่อ จบ ป.6 แล้ว จะได้เรียนต่อหรือไม่ เพราะน้องเป็นห่วงยายเฒ่า จะไม่มีคนดูแล เพราะยายแก่มาก เพราะตอนนี้พี่ชายคนรองยังคงประจำการทหารอยู่ บางครั้งก็เจ็บป่วยตามประสาผู้เฒ่าและพี่ชาย ก็ติดยา ไม่สนใจดูแล เวรกรรมจริงๆ หากท่านใดผ่านมา ประสงค์จะมาเยี่ยมเยียนหรือมอบข้าวสารอาหารแห้งให้กำลังใจ ประสานงานได้ที่ ผอ.เจษฎา บัณฑิตรักการค้า 064-3522233 /ครูรัชนี เพ็ญสงคราม 063-7376529"

ต่อมาผู้สื่อข่าวจึงลงพื้นที่ไปยังที่โรงเรียนบ้านศาลา พบกับด.ช.เด่น อายุ 12 ปี กำลังเรียนหนังสืออยู่พอดี โดยด.ช.เด่น เล่าย้อนถึงชีวิตที่มีคุณยายเป็นทุกอย่าง ตั้งแต่จำความได้ ทุกวันยายจะปลุก อาบน้ำ แต่งตัว ทำกับข้าว และส่งไปโรงเรียนทุกวัน แม้แม่ที่มีอาชีพอยู่โรงงานขยะที่ต.สามพร้าวจะชวนไปอยู่ด้วย แต่เจ้าตัวยืนยันว่าไม่อยากทิ้งยาย เพราะกลัวไม่มีใครดูแลยาย เมื่อถามถึงความฝัน เด็กชายไม่ได้อยากได้ของเล่นหรือโทรศัพท์ราคาแพง แต่ตอบเพียงว่า "อยากให้บ้านสะอาดและน่าอยู่" พร้อมตั้งใจเรียนหนังสือให้จบ มีงานทำ และสักวันหนึ่งจะรับคุณยายไปอยู่ด้วย เพื่อให้คนที่เลี้ยงดูมาตลอดชีวิต ได้มีความสุข

ทางด้านนายเจษฎา บัณฑิตรักการค้า รักษาการ ผอ.โรงเรียน เปิดเผยว่า จุดเริ่มต้นของเรื่องราวและการขอความช่วยเหลือเกิดจากคุณยายของน้องเดินทางมาขอความช่วยเหลือกับครูประจำชั้น หลังครอบครัวประสบปัญหาความยากจนและปัญหายาเสพติดในบ้าน ทางโรงเรียนจึงนำเข้าสู่ระบบคัดกรองนักเรียน และจัดให้น้องอยู่ใน "กลุ่มสีแดง" ซึ่งเป็นกลุ่มที่ต้องได้รับการช่วยเหลือเร่งด่วนที่สุด ก่อนจัดทีมครูลงพื้นที่ตามโครงการ "เยี่ยมบ้านปันสุข" เมื่อคณะครูไปถึงต่างตกใจกับสภาพบ้านที่ทรุดโทรมแทบไม่เหมาะแก่การอยู่อาศัย อีกทั้งสภาพแวดล้อมยังเต็มไปด้วยปัจจัยเสี่ยงจากยาเสพติด ทำให้โรงเรียนเร่งให้ความช่วยเหลือทั้งทุนการศึกษา เครื่องอุปโภคบริโภค อุปกรณ์การเรียน และเสื้อผ้า เพื่อลดภาระของครอบครัว พร้อมประสานหน่วยงานต่าง ๆ ให้เข้ามาดูแลอย่างต่อเนื่อง 

ทั้งนี้น้องเติบโตมากับคุณยายหลังพ่อเสียชีวิตจากอุบัติเหตุ ส่วนแม่ไปมีครอบครัวใหม่และทำงานรับจ้างคัดแยกขยะ ส่งเงินมาให้เพียงสัปดาห์ละ 140-170 บาท รายได้หลักของครอบครัวจึงเหลือเพียงเบี้ยยังชีพผู้สูงอายุและเบี้ยผู้พิการ หลายวันน้องต้องอาศัยอาหารกลางวันของโรงเรียนเป็นมื้อหลัก ก่อนปั่นจักรยานระยะทางประมาณ 1 กิโลเมตรไปเรียนทุกวัน แม้สภาพครอบครัวของน้องเด่นจะไม่ได้สุขสบายอดมื้อกินมื้ออยู่อย่างลำบาก แต่น้องกลับเป็นเด็กเรียนดี มีความกตัญญู และรู้ผิดชอบชั่วดี เมื่อครูสอบถามเรื่องยาเสพติด น้องยืนยันหนักแน่นว่า รู้ว่าเป็นสิ่งไม่ดีและจะไม่มีวันเข้าไปยุ่งเกี่ยว และยิ่งน่าสงสารเมื่อน้องกลับต้องเผชิญความหวาดกลัวแทบทุกคืน เพราะพี่ชายคนโตติดยาเสพติด ไม่ยอมทำงาน พาเพื่อนเข้ามามั่วสุมเสพยาในบ้าน ก่อนคลุ้มคลั่งทุบทำลายข้าวของ เดินวนเวียนหน้าบ้าน และสร้างความหวาดผวาให้คนในครอบครัวอยู่เป็นประจำ บางวันน้องเด่นต้องกอดยายนอนร้องไห้ทุกคืน นึกภาพแล้วน่าสงสารมาก หลังจากมีข่าวทางโซเซียลออกไปตอนนี้มีผู้ใจบุญติดต่อมาช่วยเหลือน้องเด่นจำนวนมากทั้งสิ่งของเครื่องใช้และทุนในการศึกาเล่าเรียนต่อ ขอบคุณทุกท่านที่มีน้ำใจต่อครอบครัวน้องเด่นด้วยครับ ผอ.โรงเรียนกล่าวตอนท้าย

ต่อมาผู้สื่อข่าว พร้อมคณะครู เจ้าหน้าที่สำนักงานพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์จังหวัด และฝ่ายปกครองอำเภอหนองหาน ลงพื้นที่ไปยังบ้านของน้อง ซึ่งอยู่ห่างจากโรงเรียนประมาณ 1 กิโลเมตร พบคุณยายและพี่ชายคนโตอยู่บ้าน ทันทีที่ไปถึงเจ้าหน้าที่ปกครองจึงขอความร่วมมือนายเจมส์ อายุ 24 ปี ตรวจปัสสาวะหาสารเสพติด ผลตรวจเบื้องต้นพบสารเสพติดในร่างกาย เจ้าตัวยอมรับว่าเสพยาจริง ก่อนถูกนำตัวเข้าสู่กระบวนการบำบัดรักษาตามขั้นตอนของกฎหมาย สร้างความสบายใจให้กับคุณยายและคณะครูที่เฝ้ากังวลเมื่อขอดูในบ้านเพิ่มเติม ต้องพบพบอุปกรณ์สำหรับใช้เสพยาวางอยู่บนหลังตู้เสื้อผ้า ประกอบด้วยไฟแช็ก หลอด และแผ่นฟอยล์ ซึ่งเป็นอุปกรณ์ลักษณะเดียวกับที่ใช้ในการเสพยาเสพติด วางเรียงรายราวกับของประดับตกแต่งบ้าน

คุณยายนวลดี เปิดใจว่า ทุกวันนี้ไม่มีรายได้จากการทำงาน อีกทั้งที่ดินทำกินก็ถูกลูกหลานนำไปจำนองและขายจนหมด เหลือเพียงเบี้ยยังชีพผู้สูงอายุเดือนละ 700 บาท เบี้ยผู้พิการเดือนละ 800 บาท และสวัสดิการรัฐใช้เลี้ยงดูคนทั้งบ้าน ซึ่งไม่เพียงพอต่อค่าใช้จ่ายในแต่ละเดือน สิ่งที่ทุกข์ใจที่สุดไม่ใช่ความยากจน แต่เป็นหลานชายคนโตที่ติดยาเสพติดมาตั้งแต่สมัยเรียนจนเรียนไม่จบ ไม่ยอมทำงาน ลักขโมยข้าวของในบ้านไปขาย ทั้งเสื่อ หมอน และของใช้ต่าง ๆ อีกทั้งเคยทำร้ายร่างกายน้องชายหลายครั้ง แม้จะไม่เคยทำร้ายตน แต่ทุกครั้งที่คลุ้มคลั่งก็ทำให้คนทั้งบ้านหวาดกลัว

คุณยายนวลดี บอกอีกว่า เคยส่งหลานเข้ารับการบำบัดมาแล้วเกือบ 1 ปี แต่เมื่อกลับมาอยู่บ้านก็กลับไปเสพยาอีก จึงอยากวิงวอนให้หน่วยงานที่เกี่ยวข้องช่วยนำตัวไปรักษาอย่างจริงจัง "ยายอยากให้เขาเลิกยา อยากให้เจ้าหน้าที่ช่วยเอาไปบำบัด ยายแก่แล้ว บ่มีแรงดูแลแล้ว" คุณยายกล่าว

ส่วนนายทรงวุฒิ ศรีสุนาครัว ปลัดอำเภอฝ่ายความมั่นคงอ.หนองหาน กล่าวว่า จากการลงพื้นที่ตรวจสอบพบว่ามีบุคคลภายในบ้านเกี่ยวข้องกับการใช้สารเสพติดจริง ตามข้อมูลร้องเรียนที่ได้รับจากคณะครูและคนในครอบครัว เบื้องต้นเจ้าหน้าที่ได้นำตัวเข้าสู่กระบวนการบำบัดรักษาตามขั้นตอน เพื่อให้ได้รับการแก้ไขและฟื้นฟูอย่างเหมาะสม พร้อมกันนี้ ขอฝากถึงกลุ่มผู้ค้ายาเสพติดและผู้เกี่ยวข้องกับยาเสพติดในพื้นที่อำเภอหนองหานว่า การกระทำดังกล่าวถือเป็นการทำลายอนาคตเยาวชน ทำลายครอบครัว และสร้างปัญหาให้กับสังคมโดยรวม เจ้าหน้าที่ทุกฝ่ายยังคงเดินหน้าปราบปรามอย่างจริงจัง หากตรวจพบการกระทำความผิดก็จะดำเนินการตามกฎหมายอย่างเด็ดขาด ไม่มีการละเว้น เพื่อปกป้องความสงบเรียบร้อยและความปลอดภัยของประชาชนในพื้นที่/