เมื่อวันที่ 3 มกราคม 2569 ดร.นิยม เวชกามา ผู้สมัครสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสกลนคร เขต 2 พรรคโอกาสใหม่ หมายเลข 6 เปิดเผยว่า ได้เดินทางมาทำบุญเปิดศักราชใหม่ร่วมกับพี่น้องชาวมอญ ณ บ้านหาดงิ้ว ตำบลบางกระแจะ อำเภอไทรโยค จังหวัดกาญจนบุรี ริมแม่น้ำแคว ก่อนเข้าร่วมพิธีบุญสำคัญเนื่องในโอกาสบรรจุพระบรมสารีริกธาตุและยกฉัตร ณ เจดีย์มอญ วัดหาดงิ้ว ตำบลวังกระแจะ อำเภอไทรโยค ระหว่างเวลา 15.00–17.00 น.

พิธีดังกล่าวได้รับความเมตตาจาก พระพรหมสิทธิ เจ้าคณะภาค 14 เจ้าอาวาสวัดสระเกศราชวรมหาวิหาร และกรรมการมหาเถรสมาคม เป็นประธานฝ่ายสงฆ์ ขณะที่ฝ่ายฆราวาสมี นายสุทธิพงษ์ จุลเจริญ อดีตปลัดกระทรวงมหาดไทย และ ดร.วันดี กุญชรยาคง จุลเจริญ เป็นประธาน โดยมีพุทธศาสนิกชนและชาวมอญในพื้นที่ร่วมพิธีอย่างคึกคัก

ดร.นิยม กล่าวว่า การบรรจุพระบรมสารีริกธาตุและยกฉัตรครั้งนี้ ไม่เพียงเป็นงานบุญสำคัญของชุมชนมอญเท่านั้น แต่ยังสะท้อนพลังความร่วมมือของคณะสงฆ์ ภาครัฐ และประชาชน ในการสืบสานพระพุทธศาสนาให้คงอยู่คู่สังคมไทยอย่างมั่นคงและยั่งยืน พร้อมย้ำว่าพระพุทธศาสนาเป็นรากฐานทางจิตใจและคุณค่าหลักของสังคมไทย

ทั้งนี้ การปรากฏตัวของดร.นิยม ซึ่งมีภูมิหลังเป็นนักวิชาการด้านพุทธศาสตร์และกฎหมาย และอดีต ส.ส.หลายสมัย ถูกมองว่าเป็นตัวอย่างของการบูรณาการบทบาททางการเมืองเข้ากับมิติศาสนาและวัฒนธรรมอย่างมีนัยสำคัญ โดยเฉพาะในบริบทพหุวัฒนธรรมของชุมชนมอญในอำเภอไทรโยค พื้นที่ที่มีประวัติศาสตร์การตั้งถิ่นฐานยาวนานและมีวัดหาดงิ้วเป็นศูนย์กลางทางจิตวิญญาณ

นักวิชาการด้านสังคมการเมืองมองว่า กรณีดังกล่าวสะท้อนการใช้ “ทุนทางวัฒนธรรม” และ “ทุนทางสัญลักษณ์” ผ่านศาสนพิธี เพื่อสื่อสารทางการเมืองในเชิงสมานฉันท์ โดยเชื่อมโยงอัตลักษณ์ชาติพันธุ์มอญเข้ากับกระแสหลักของพระพุทธศาสนาไทย และตอกย้ำภาพลักษณ์นักการเมืองที่ยึดหลักจริยธรรมและศรัทธาเป็นฐาน

การรวมตัวของผู้นำสงฆ์ระดับสูง อดีตข้าราชการระดับประเทศ และนักการเมืองในพิธีเดียวกัน ยังสะท้อน “ไตรภาคีแห่งอำนาจ” ที่เกื้อหนุนกันในสังคมไทย นั่นคือ ศาสนา รัฐ และการเมือง โดยมีเป้าหมายร่วมกันในการเสริมสร้างความมั่นคงทางจิตใจและความเข้มแข็งของชุมชน

ในภาพรวม การเข้าร่วมพิธีบรรจุพระบรมสารีริกธาตุและยกฉัตรของดร.นิยม เวชกามา ในครั้งนี้ จึงมิใช่เพียงกิจกรรมทางศาสนา หากแต่เป็นปรากฏการณ์ที่ชี้ให้เห็นทิศทางการเมืองไทยเชิงวัฒนธรรม ซึ่งศรัทธา อัตลักษณ์ และความหลากหลายทางชาติพันธุ์ กำลังกลายเป็นปัจจัยสำคัญในการสร้างความชอบธรรม ความไว้วางใจ และความสมานฉันท์ในสังคมไทยร่วมสมัย.