“จักรภพ” ตื่นเต้นร่วมพิจารณางบฯ 3.788 ล้านล้านบาทครั้งแรก ตั้งเป้าเปลี่ยน “ค่าใช้จ่าย” เป็น “เงินลงทุน” สร้างประโยชน์คืนประชาชน ชี้การเมืองรัฐสภาต้องรู้จักประนีประนอม ลั่นอภิปราย–โต้เถียงได้ แต่ประเทศต้องเดินหน้า ไม่ใช่ทำเพื่อ “สะใจ–เพิ่มยอดไลค์”  

เมื่อวันที่  7 กันยายน 2569  นายจักรภพ เพ็ญแข ส.ส.บัญชีรายชื่อพรรคเพื่อไทย โพสต์ข้อความผ่านเฟซบุ๊กส่วนตัวความว่า งบประมาณแรก (ของผม) เมื่อวานผมนั่งทำการบ้านอยู่นาน เพราะวันนี้-วันจันทร์ที่ 7 ก.ย. จะมีการประชุมสภาผู้แทนราษฎรครั้งที่ 5 เป็นพิเศษ พรุ่งนี้-วันอังคารที่ 8 ก.ย.-จะประชุมครั้งที่ 6 เป็นพิเศษ และมะรืนนี้-วันพุธที่ 9 ก.ย.-จะประชุมครั้งที่ 7 เป็นพิเศษ รวม 3 วันต่อเนื่องกัน ภารกิจนี้ทั้งหมดจะเริ่มในเวลา 09.00 น. เป็นต้นไป งานของเหล่าสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรทั้งหลายในโอกาสนี้คือ พิจารณาร่างพระราชบัญญัติงบประมาณรายจ่ายประจำปี พ.ศ. 2570 ซึ่งคณะกรรมาธิการวิสามัญเขาพิจารณาในขั้นต้นมาเสร็จแล้ว 

ส.ส. คนอื่นเขาคงรู้สึกเฉย ๆ แต่สำหรับผมออกจะตื่นเต้นหน่อย เพราะนี่คือการพิจารณาร่างราชบัญญัติงบประมาณรายจ่ายประจำปีฉบับแรกในชีวิต จะร่วมตัดสินใจโดยตรงเลยว่า เมืองไทยของเรากับพี่น้องทั่วประเทศเกือบ 66 ล้านคนใน 77 จังหวัด จะได้รับเงินงบประมาณไปใช้จ่ายเพื่อให้เกิดผลด้านการพัฒนาด้านไหนอย่างไรบ้าง

เงินหน้าตักทั้งหมด 3,788,000,000,000 บาท หรือ 3 ล้าน 8 แสนล้านบาท ซึ่งเพิ่มจากปีก่อน 0.2 % จะถือเป็นเงินเล็กน้อยไม่ได้

ผมจึงตั้งธงกับตนเองในฐานะผู้มีสิทธิและอำนาจในการอภิปรายและโหวตในงบประมาณแผ่นดินฉบับนี้ไว้ว่า:

1. จะพยายามสุดความสามารถ ทำให้เงินเหล่านี้ไม่ใช่เป็นเพียง “ค่าใช้จ่าย” แต่จะทำให้มีสภาพจริงเป็น “เงินลงทุน” ที่จะได้ผลอันคุ้มค่ากลับคืนมาสู่ส่วนรวม 

2. จะพยายามสุดความสามารถ ทำให้เงินเหล่านี้ส่งเสริมความสามารถในการแข่งขันของประเทศ (national competitiveness) ให้มากมิติที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้

3. จะพยายามสุดความสามารถ ทำให้เงินเหล่านี้เกิดธุรกรรมเศรษฐกิจหลายชั้น เปลี่ยนมือแบบให้เกิดมูลค่าเพิ่มทางเศรษฐกิจให้บ่อยครั้งที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้

ขณะเดียวกันก็ไม่ลืมว่า งานการเมืองระบบรัฐสภาเป็นเรื่องของการบริหารตามสัดส่วนอำนาจบนพื้นฐานของจำนวนที่นั่งของแต่ละพรรคการเมือง จึงต้องมีการเสนอความคิดของตนเองก่อน และต้องอภิปรายโต้เถียงกันอย่างเปิดเผย สุดท้ายก็คือรู้จักประนีประนอมและทำความตกลงกัน 

พรรคพวกบางคนเคยพูดจาประชดประชันกับผมว่า นักการเมืองนี่เล่นละครกันเก่งจริง ๆ นาทีหนึ่งทะเลาะเบาะแว้งกันเหมือนจะเลิกเผาผีกัน อีกนาทีหนึ่งกลับนั่งคุยกันได้เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ผมต้องตอบเขาทุกทีไปว่า ระบบรัฐสภาออกแบบไว้ให้เป็นเช่นนั้น ถ้าทุกคนยืนกรานแบบกระต่ายขาเดียวและแข็งกร้าวในจุดยืนของตนเองอย่างชนิดเปลี่ยนแปลงไม่ได้ สุดท้ายประเทศก็จะเดินไปข้างหน้าไม่ได้ และการพัฒนาจริง ๆ ก็จะเกิดขึ้นไม่ได้ สิ่งที่เรียกกันว่า “กิริยาอาการ“ ของสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จึงต้องเป็นเช่นนี้ตามสภาพบังคับ จึงจะทำอะไรเพียงเพราะอยาก “สะใจ” หรือ “เพิ่มยอดไลค์” ไม่ได้