กมธ.ศาสนา ศิลปะและวัฒนธรรม เปิดเวทีใหญ่ขอนแก่น ปลุกพลังสืบสาน “หมอลำ” มรดกแห่งอีสาน คนร่วมกว่า 450 คน พร้อมครูศิลปินระดับชาติถ่ายทอดองค์ความรู้สู่คนรุ่นใหม่ 

เมื่อวันที่  7 กันยายน 2569  ที่หอประชุมเทศบาลตำบลบ้านค้อ อำเภอเมือง จังหวัดขอนแก่น นางธิวัลรัตน์ อังกินันทน์ ประธานคณะกรรมาธิการการศาสนา ศิลปะและวัฒนธรรม สภาผู้แทนราษฎร มอบหมายให้ นายอดิศร เพียงเกษ กรรมาธิการและประธานที่ปรึกษาคณะกรรมาธิการ เป็นประธานเปิดการสัมมนาเรื่อง “มรดกวัฒนธรรมอีสาน ศึกตำนานหมอลำทำนองขอนแก่น” ท่ามกลางประชาชนและผู้สนใจเข้าร่วมกว่า 450 คน

นายอดิศรกล่าวว่า ภาคตะวันออกเฉียงเหนือเป็นดินแดนที่มีความโดดเด่นและหลากหลายทางศิลปวัฒนธรรม ทั้งประเพณี ภาษา ดนตรี และภูมิปัญญาท้องถิ่น ซึ่งถูกสั่งสมและส่งต่อจากรุ่นสู่รุ่นมาอย่างยาวนาน โดยเฉพาะ “หมอลำ” ที่ไม่ใช่เพียงมหรสพเพื่อความบันเทิง แต่เป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่หลอมรวมภาษา วรรณกรรม บทกลอน ดนตรี การขับร้อง ความเชื่อ และวิถีชีวิตของชาวอีสานเอาไว้ด้วยกัน

สำหรับจังหวัดขอนแก่น ถือเป็นหนึ่งในพื้นที่สำคัญของวัฒนธรรมหมอลำ มีทั้งครูหมอลำ ศิลปิน หมอแคน คณะหมอลำ และชุมชนที่ร่วมกันสร้างสรรค์และสืบทอดศิลปะแขนงนี้มาอย่างต่อเนื่อง โดยเฉพาะ “ทำนองลำ” หรือ “ทางลำ” ที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว ทั้งสำเนียง จังหวะ การเอื้อน การใช้เสียง และลีลาการขับลำ ซึ่งล้วนเป็นภูมิปัญญาที่ต้องอาศัยการเรียนรู้และการถ่ายทอดอย่างจริงจัง

นายอดิศรระบุว่า เวทีครั้งนี้จึงมีความหมายมากกว่าการจัดสัมมนาทั่วไป เพราะเป็นการเปิดพื้นที่ให้ครูหมอลำ ศิลปิน ผู้มีประสบการณ์ เด็ก เยาวชน และประชาชน ได้พบปะแลกเปลี่ยนและถ่ายทอดองค์ความรู้ระหว่างกัน เพื่อสร้างความตระหนักและความภาคภูมิใจในมรดกวัฒนธรรมท้องถิ่น พร้อมเปิดทางให้คนรุ่นใหม่ได้เรียนรู้รากเหง้าของตนเอง ก่อนนำไปต่อยอดสร้างสรรค์ให้เข้ากับยุคสมัย

ไฮไลต์ของงานยังได้รับเกียรติจากศิลปินและผู้ทรงคุณวุฒิด้านวัฒนธรรมอีสานมาร่วมถ่ายทอดประสบการณ์ ได้แก่ นายฉลาด ส่งเสริม หรือ “ป.ฉลาดน้อย” ศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดงหมอลำ อาจารย์ ดร.วันดี พลทองสถิตย์ ศิลปินมรดกอีสาน และอาจารย์สมบัติ สิมหล้า ศิลปินมรดกอีสาน

บรรยากาศเป็นไปอย่างคึกคัก มีประชาชนให้ความสนใจเข้าร่วมกว่า 450 คน สะท้อนให้เห็นว่า “หมอลำ” ยังคงหยั่งรากลึกอยู่ในหัวใจของชาวอีสาน และการส่งต่อองค์ความรู้จากครูศิลปินสู่คนรุ่นใหม่ คืออีกหนึ่งกุญแจสำคัญที่จะทำให้มรดกทางวัฒนธรรมแขนงนี้ไม่เลือนหายไปตามกาลเวลา