วันที่ 20 มีนาคม 2566 เวลา 10.45 น. พ.ต.ท.อภิชาติ สุนีย์ สารวัตรสอบสวน สภ.เมืองนครพนม รับแจ้งจากศูนย์รับแจ้งเหตุฉุกเฉิน 191 ตำรวจภูธรจังหวัดนครพนม ว่า มีผู้พบศพทารกถูกนำมาทิ้งไว้ริมอ่างเก็บน้ำหนองญาติ หมู่ 6 ต.หนองญาติ อ.เมืองนครพนม จึงประสานแพทย์เวร รพ.นครพนม ศูนย์พิสูจน์หลักฐานจังหวัดนครพนม และ กู้ชีพเทศบาลตำบลหนองญาติ กู้ภัยสว่างจุดเมือง โดยมี ว่าที่ ร.ต.อ.ประพันธ์ สอทา รองสารวัตรจราจร สภ.เมืองนครพนม ปฏิบัติหน้าที่หัวหน้าตำรวจชุมชน ต.หนองญาติ พาไปยังที่ได้รับแจ้งซึ่งทางเข้าอยู่ตรงข้ามกับโกดังเบียร์ช้าง เส้นถนนไปยังที่ว่าการอำเภอเมืองนครพนม และเป็นทางลูกรังฝุ่นแดง โดยพื้นที่รอบๆอ่างเก็บน้ำเป็นป่าโปร่ง มีต้นไม้ขนาดเล็ด ขนาดกลางขึ้นแซมเรียงราย

 

บริเวณริมขอบอ่างน้ำตามที่รับแจ้งนั้น พบวัตถุทรงกลมสีดำ มีผ้าสีแดงเขียนด้วยอักขระคล้ายยันต์นะ แต่ก็ไม่เหมือนเสียทีเดียว เมื่อมองลงไปใต้วัตถุดังกล่าวมีขาเด็กยื่นโผล่ออกมา ใกล้ๆกันมีดอกไม้ 1 กำที่เปื่อยยุ่ยแล้ว ส่วนบนถนนลูกรังทางลงบริเวณนั้น พบเหรียญ 1 บาทหล่นอยู่หนึ่งเหรียญ  คล้ายมีการประกอบพิธีกรรมขอขมาหรือขอซื้อที่บริเวณนั้นตามคติความเชื่อ จึงบันทึกไว้ประกอบคดี

 

ทั้งนี้ มีเจ้าหน้าที่ตำรวจ สภ.เมืองนครพนม ทั้งสายสืบนอกเครื่องแบบ สายตรวจ และตำรวจจากกองสืบสวน บก.ภ.จว.นครพนม ลงพื้นที่หารายละเอียด เพื่อติดตามผู้ก่อเหตุมาดำเนินคดี

 

โดย น.ส.สุภัทรชา มูลมี อายุ 57 ปี ผู้ช่วยกำนัน ต.หนองญาติ เปิดเผยว่าสิ่งของที่พบลักษณะเหมือนการสะกดวิญญาณ เนื่องจากบริเวณใกล้เคียงมีหอพักหลายแห่ง เพราะอยู่ใกล้กับมหาวิทยาลัย เบื้องต้นสันนิษฐานว่าเป็นวัยรุ่นใจแตก ตั้งครรภ์โดยไม่พึงประสงค์จึงทำแท้งแล้วนำเด็กมาทิ้ง โดยทำพิธีกรรมตามความเชื่อเพื่อไม่ให้วิญญาณตามมาอาละวาด

 

ขณะที่มีการจับกลุ่ม พร้อมรุมสาปแช่งแม่เด็กที่กระทำ ทางพิสูจน์หลักฐานได้กั้นพื้นที่ไว้เพื่อรอแพทย์ชันสูตร และเก็บหลักฐานอย่างละเอียด เมื่อแพทย์เวรเดินทางมาถึงสอบถามข้อมูลเบื้อต้น ก็บอกให้เจ้าหน้าที่พิสูจน์หลักฐานนำขึ้นจากน้ำ ปรากฏว่าพอยกขึ้นมาถึงกับอุทานดังลั่นว่า “ตุ๊กตายาง” แล้วนำขึ้นมาวางเป็นรูปปั้นฤาษีที่สร้างจากไฟเบอร์กลาส ห่มด้วยผ้าลายเสือ ลักษณะคอหัก คาดว่าผู้บูชานำมาทิ้งเพราะไม่สมประกอบ บังเอิญเมื่อโยนลงไปในน้ำใต้ฐานที่มีผ้ายันต์พลิกขึ้นมาอยู่ด้านบน โดยใต้ล่างมองเห็นเป็นเท้าโผล่มาหนึ่งข้าง คล้ายศพเด็กถูกมานำถ่วงทิ้งน้ำ เรียกเสียงหัวเราะรวมทั้งความโล่งออกของเจ้าหน้าที่และประชาชน ก่อนจะแยกย้ายกันกลับบ้านใครบ้านมัน