20 กุมภาพันธ์ 2567 จากเหตุการณ์สะเทือนขวัญบวกกับความเชื่อเรื่องอาถรรพ์ที่อยู่กับชาวบ้านแทบบริเวณชายป่า ที่เกิดขึ้น ในเขตพื้นที่เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าภูเขียว ซึ่งเป็นป่าปิดกินพื้นที่กว่า 4 อำเภอ ที่อำเภอหนองบัวแดง อ.เกษตรสมบูรณ์ อ.คอนสาร และ อ.ภูเขียว รอยต่อติดกับ อ.น้ำหนาว จ.เพชรบูรณ์

 
มีลักษณะเป็นเทือกเขาหินทราย มีหน้าผาสูงชัน เหนือระดับน้ำทะเลปานกลาง ประมาณ 1,200 เมตร พื้นที่บางแห่งมีดินตื้นจะมีลานหิน และสวนหินเป็นบริเวณกว้าง ทางด้านทิศตะวันตกและทิศเหนือ มีลักษณะเป็นภูเขาหินปูน สลับซับซ้อนและสูงชัน ประกอบด้วยถ้ำขนาดใหญ่หลายแห่ง มีความสูง 1,242 เมตร

ส่วนใหญ่เป็นป่าดงดิบแล้ง ป่าดิบชื้น และป่าดิบเขา นอกนั้นมีป่าสนเขา ป่าเบญจพรรณ ป่าเต็งรัง และ ทุ่งหญ้า พันธุ์พืชประกอบด้วย ไม้ยาง ตะเคียนหนู ตะแบก มะค่าโมง มะค่าแต้ กระเบาหลัก แต่ตามหุบเขาหรือบริเวณลำห้วย ลำธารจะรกทึบยิ่งขึ้นกลายเป็นป่าดงดิบชื้น และอุดมไปด้วยพันธุ์ไม้ป่าดงดิบชื้น เช่น ยาง ตะเคียนทอง กะบก มะม่วงป่า มะพลับ มะแฟง มะไฟ ชมพู่ป่า และมีเถาวัลย์พันธุ์ไม้พื้นล่าง เช่น บอนป่า หวาย ระกำ ไม้ไผ่ต่างๆ ขึ้นปกคลุมหนาแน่น ตามยอดเขาซึ่งมีระดับสูง ที่สำคัญคือแหล่งกำเนิดต้นน้ำชี ที่ไหลออกมาเพื่อหล่อเลี้ยงชาวภาคอีสาน ที่มีความยาวที่สุดกว่า 720 กิโลเมตร อีกด้วย

 
นอกจากนี้ยังมีทุ่งหญ้า ที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติ สลับกับป่าโปร่งตามบริเวณยอดเขา ที่มีดินตื้นยังมีความอุดมสมบูรณ์เป็นอย่างยิ่ง และแหล่งในลักษณะเป็นบึง ตามธรรมชาติอีกหลายแห่ง เช่น ทุ่งกะมัง บึงแปน บึงแวง บึงมน บึงคร้อ และ บึงยาว สลับกับป่าดงดิบที่แน่นทึบ ซึ่งทำให้สัตว์ป่าอาศัยอยู่ อย่างชุกชุมมากมายหลายชนิด แม้กระทั่งกระซู่ ซึ่งเป็นสัตว์ป่า และใกล้จะสูญพันธุ์ของประเทศไทย ก็ยังพบร่องรอยอยู่เสมอ นอกจากนี้ยังมี เลียงผา ช้างป่า กระทิง เสือโคร่ง เสือดาว กวาง เก้ง กระจง หมี ชะนี ลิง ค่าง หมูป่า สถานที่แห่งนี้จึงมีความอุดมสมบูรณ์ มีความสำคัญอย่างมากทางระบบนิเวศ และสมควรอย่างยิ่งที่จะถูกปกป้องไว้ไม่ให้มีผู้ใดลุกเข้าไปทำและสมควรอย่างยิ่งที่จะปกป้องไว้ไม่ให้มีผู้ใดลุกเข้าไปทำลาย

จนท. จึงต้องมีความเข้มงวดในการป้องกันและปราบปรามบรรดานักล่า หรือพรานป่าทั้งพรานป่ามืออาชีพและมือสมัครเล่น ที่จะแอบลักลอบเข้าไปยิงสัตว์และหาของป่าเป็นครั้งคราว แต่ทุกคนก็จะเจอกับเรื่องราวอาถรรพ์ของป่าแห่งนี้กันไปต่างๆ นาๆ ทั้งเรื่องเล่าจากปู่ ย่า ตา ยาย ผู้เฒ่าผู้แก่ที่เคยถูก รัฐบาลและจนท.ในสมัยนั้นพลักดันให้ลงจากเขาและขอคืนพื้นที่เพื่อประกาศ เป็นเขตพื้นที่รักษาพันธุ์สัตว์ป่าภูเขียวในปัจจุบันนี้ ก่อนที่จะจัดหาที่อาศัยที่อยู่ใหม่ให้ ตามสำควร ซึ่งชาวบ้านส่วนหนึ่งที่อยู่ในบริเวณติดชาย ป่าแห่งนี้ ก็มีประสบการณ์พบเจอด้วยตนเองมาบ้าง และหนักสุดคือมีผู้สังเวยชีวิตให้กับป่าอาถรรพ์แห่งนี้มาแล้วหลายรายในขณะที่ป่าแห่งนี้ยังไม่มีการปิดป่าเพื่ออนุรักษ์ ทึ่ผ่านมามากกว่า 20 ปี

จนล่าสุดเมื่อมีพรานป่า 2 คน ได้ชักชวนกันเข้าไปหาของป่า และหิ้วปืนลูกซองคนละกระบอกติดตัวไป หวังล่าสัตว์เล็กสัตว์น้อย นำเนื้อมาทำกินบ้าง แต่ความอาถรรพ์ของป่าแห่งนี้ได้ส่งผลลัพธ์ ให้พรานรุ่นน้องมองเห็นเม่นจึงประทับปืนยิงออกไป โดนพรานรุ่นพี่ ดับคาป่าลึกทันที กว่าจะรู้ตัวอีกทีก็สายเสียแล้ว

โดยเมื่อวันที่ 15 ก.พ.67 เวลา 08.30 น. ร.ต.อ.สมชาย ศรีโพธิ์ รอง สว.(สอบสวน) สภ.โนนเหมา อ.หนองบัวแดง จ.ชัยภูมิ ได้รับแจ้งจากนายได้ จุตะโน ผู้ช่วยผู้ใหญ่บ้าน บ้านโหล่น ม.6 ต.นางแดด อ.หนองบัวแดง จ.ชัยภูมิ ว่าเกิดเหตุพรานลักลอบล่าสัตว์ป่าและกันเองเสียชีวิต 1 ราย ในเขตพื้นที่ป่าเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าภูเขียว ทราบชื่อต่อมาคือ นายรวงทิพย์ อินป่าน อายุ 41 ปี นายพรานรุ่นน้อง ชาวบ้านโหล่น ต.นางแดด อ.หนองบัวแดง จ.ชัยภูมิ

จึงต้องจัด จนท.เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าภูเขียว จนท.ทุ่งกะมัง จนท.กู้ภัย ทีมแพทย์ ญาติผู้เสียชีวิตที่ถูกยิง จากการประเมินระยะทางถึงจุดเกิดเหตุซึ่งอยู่บนบริเวณผาตอกตอย ในพื้นที่ป่าครอบ ห่างจากศูนย์พิทักษ์ป่าภูเขียวบ้านโหล่นประมาณ 30 กม. ต.นางแดด อ.หนองบัวแดง จ.ชัยภูมิ ต้องใช้เวลาเดินทางเข้าไปกลับอย่างทุลักทุเลจำนวน 4 วัน ซึ่งสถานที่เกิดเหตุที่บริเวณผาตอกทอย ในพื้นที่ป่าครอบ ห่างจากศูนย์พิทักษ์ป่าภูเขียวบ้านโหล่นประมาณ 30 กม. ต.นางแดด อ.หนองบัวแดง จ.ชัยภูมิ

โดยเรื่องราวนี้ได้ถูกเปิดเผยจากปากนายอุทัย จุตะโน อายุ 60 ปี นายพรานรุ่นพี่ เล่าว่าตนเองรู้จัก กับผู้ตายมาเป็นเวลานานเนื่องจากอยู่ในหมู่บ้านเดียวกันโดยวันที่ (12) ผู้ตายและตนเองได้ชักชวนกันขึ้นไปหาของป่าในเขตพื้นที่รักษาพันธุ์สัตว์ป่าซึ่งอยู่ท้ายหมู่บ้าน โดยได้เดินทางไปกันเรื่อยเรื่อยเจออะไรก็เก็บและสิ่งที่หวังก็คือเม่น ซึ่งจุดหมายก็จะอยู่ใจกลางป่าภูเขียวที่เกิดเหตุซึ่งเป็นป่าดงดิบและมีความอุดมสมบูรณ์มีสัตว์น้อยใหญ่อาศัยอยู่จำนวน

โดยในคืน (13) ได้แยกย้ายไปคนละด้าน ขึ้นห่างที่บริเวณผาตอกทอย ในคืนนั้นตนเองได้ฝันเห็นชายร่างใหญ่สองคนสวมเครื่องแบบลายพรางคล้ายเจ้าหน้าที่ป่าไม้เจ้าหน้าที่เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าภูเขียว (ทุ่งกระมัง) พอตื่นมาก็เชื่อว่าเป็นลางไม่ดีกลัวจะถูกเจ้าหน้าที่จับได้ว่าลักลอบเข้ามาในเขตหวงห้ามจึงอยากจะชักชวนให้พารุ่นน้อง (ผู้ตาย) กลับบ้านแต่ก็ไม่กล้าพูด เพราะเข้ามาลึกมากแล้วและยังไม่ได้อะไรกลัวจะกลับมือเปล่า จนเวลา 04.00 น.(14) ได้นอนซุ่มล่าสัตว์ป่าได้มองเห็นแววตาที่สะท้อนกับแสงไฟฉายเกิดเป็นสีแดง ที่ฝั่งตรงข้าม จึงนึกว่าตัวเม่น จึงใช้ปืนลูกซองล่าสัตว์ยิงออกไป 1 นัด หลังยิงแล้วสักพักใหญ่ ก็ได้ยินเสียงผู้ตายได้ร้องตะโกนพูดคุยกัน จนใกล้ตะวันขึ้นตนเองก็ได้ยิงเสียง ผู้ตายตะโกนมาให้ตนเองลงไปหุงข้าวรอด้านล่างก่อน ตนเองจึงได้ลงไปรอด้านล่างตามที่ตกลงกัน

จนเวลาร่วงเลยไปจนถึงเวลา 15.00 น. ก็ยังไม่เห็นผู้ตายลงมา จึงตัดสินใจเดินกลับขึ้นไปดูในจุดที่ซุ่ม จึงพบว่านายรวงทิพย์ นายพรานรุ่นน้องที่ออกมาล่าสัตว์ด้วยกัน นอนจมกองเลือดเสียชีวิตแล้วบนห่างล่าสัตว์ ในสภาพนอนตะแคงมีอาวุธปืนลูกซองวางอยู่บนอก ซึ่งเหตุการณ์ดังกล่าวทำให้ ซึ่งเหตุการณ์ดังกล่าวทำให้ตนเองตกใจเป็นอย่างมาก จึงได้ตัดสินใจรีบหาทางออกจากป่าโดยเดินทางข้ามคืนวันอย่างไม่หยุดพักไม่หยุดกินสิ่งใดเลย เพื่อที่จะเดินทางกลับมาที่หมู่บ้านของตนเอง ที่จะแจ้งมาข่าวให้ญาติของผู้ตายได้ทราบ จนเมื่อมาถึงหมู่บ้านโหล่นในสภาพอิดโรยเมื่อเวลาประมาณ 07.00 น. ของ 15 ก.พ.67 ก่อนที่จนท.เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าภูเขียว จนท.ทุ่งกะมัง จนท.กู้ภัย ทีมแพทย์ ญาติผู้เสียชีวิตที่ถูกยิง จากการประเมินระยะทางถึงจุดเกิดเหตุซึ่งอยู่บนบริเวณผาตอกตอย ในพื้นที่ป่าครอบ ห่างจากศูนย์พิทักษ์ป่าภูเขียวบ้านโหล่นประมาณ 30 กม. ต.นางแดด อ.หนองบัวแดง จ.ชัยภูมิ ต้องใช้เวลาเดินทางเข้าไป-กลับอย่างทุลักทุเลรวมเวลา 4 วัน จึงนำศพ ผู้เสียชีวิตมาบำ ผู้เสียชีวิตมาบำเพ็ญกุศลและภารกิจตามประเพณี

ก่อนที่นายอุทัย จะได้ยอมรับและสารภาพว่าตนเองเป็นรู้สึกเสียใจ และขอโทษกับญาติผู้เสียชีวิตที่เกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้น โดยพร้อมจะยอมชดใช้ค่าเสียหายและขอรับผิดกับคดีที่ตนเองได้ก่อไว้ และในส่วนตัวตนเองเชื่อว่าสิ่งที่เกิดขึ้นนี้น่าจะเกิดจากอาถรรพ์ของป่าที่มาบังตา ทำให้ตนเองเห็นเป็นแม่นและก่อเหตุสะเทือนขวัญเช่นนี้ขึ้น