วันที่ 7 ตุลาคม 2568 บริเวณหน้าวัดพระธาตุพนมวรมหาวิหาร อำเภอธาตุพนม จังหวัดนครพนม เต็มไปด้วยประชาชนและนักท่องเที่ยวที่เดินทางมาร่วมพิธีถวายเครื่องบูชาและรำบูชาพระธาตุพนม สิ่งศักดิ์สิทธิ์คู่บ้านคู่เมือง ซึ่งเป็นที่ประดิษฐานของพระอุรังคธาตุ (กระดูกส่วนหน้าอกของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า) ตามความเชื่อพื้นถิ่น

พระธาตุพนมถือเป็นพระธาตุเก่าแก่ที่สุดแห่งหนึ่งในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ และในลุ่มแม่น้ำโขงตอนกลาง ทุกเทศกาลสำคัญจะมีพุทธศาสนิกชนจากทั่วสารทิศเดินทางมาสักการะอย่างเนืองแน่น

สำหรับประเพณีรำบูชาพระธาตุพนม มีมาตั้งแต่ยุคแรกเริ่มของการสร้างองค์พระธาตุ แต่ขาดหายไปช่วงหนึ่ง จนปี พ.ศ. 2530 นายอุทัย นาคปรีชา ผู้ว่าราชการจังหวัดนครพนมในขณะนั้น ได้ฟื้นฟูขึ้นอีกครั้ง และจัดให้มีพิธีรำบูชาในวันขึ้น 15 ค่ำ เดือน 11 ซึ่งตรงกับวันออกพรรษา ก่อนจะมีการไหลเรือไฟในช่วงค่ำของวันเดียวกัน เพื่อถวายเป็นพุทธบูชา

ในปีนี้ นายวรวิทย์ พิมพนิตย์ รองผู้ว่าราชการจังหวัดนครพนม รักษาราชการแทนผู้ว่าราชการจังหวัดนครพนม เป็นประธานในพิธี พร้อมคณะหัวหน้าส่วนราชการ เจ้าหน้าที่ พ่อค้า ประชาชน คณะฟ้อนรำจากทุกอำเภอ และนักท่องเที่ยวจำนวนมาก ร่วมกันแห่เครื่องสักการะมายังบริเวณประตูโขงหน้าวัดพระธาตุพนม

ภายหลังพิธีทางศาสนา ประธานได้จุดธูปเทียนถวายเครื่องบูชาและกล่าวไหว้พระธาตุ จากนั้นคณะนางรำเริ่มการรำบูชา โดยเปิดด้วย “รำตำนานพระธาตุพนม” ถ่ายทอดประวัติและแรงศรัทธาต่อองค์พระธาตุ ผ่านทำนองสรภัญญะและดนตรีมโหรี ต่อด้วย “ฟ้อนศรีโคตรบูรณ์” ที่แสดงถึงความรุ่งเรืองทางศิลปวัฒนธรรมของอาณาจักรศรีโคตรบูรณ์ ผสมผสานท่ารำอีสานและผู้ไทอย่างงดงาม

ตามมาด้วย “รำตังหวาย” จากแขวงคำม่วนและเมืองไชยบุรีของ สปป.ลาว “รำผู้ไทเรณูนคร” ซึ่งพัฒนามาจากการรำขอฝนและงานบุญมหาชาติ มีความสนุกสนานร่าเริง สะท้อนเอกลักษณ์หนุ่มสาวอีสาน และ “รำหางนกยูง” ที่จำลองท่ารำไหว้ครูของนักรบสมัยก่อนให้ดูอ่อนช้อยดั่งนกยูงรำแพน

จากนั้นเป็น “รำขันหมากเบ็ง” การรำถวายเครื่องบูชา ซึ่งขันหมากเบ็งเป็นเครื่องบูชาของชาวอีสาน ประกอบด้วย หมาก พลู ธูป เทียน ข้าวตอก และดอกไม้ อย่างละ 5 คู่ และในช่วงสุดท้ายของพิธี เป็นการรำ “เซิ้งอีสานบ้านเฮา” ที่เปิดให้ประชาชนและนักท่องเที่ยวเข้าร่วมรำถวาย เพื่อความเป็นสิริมงคลแก่ตนเอง