วันที่ 15 มิ.ย.69 ที่จ.อุดรธานี ช่างนวดสุดประทับใจในพระมหากรุณาธิคุณ ไม่คิดว่าช่างนวดธรรมดาคนหนึ่งจะได้รับโอกาสสูงสุดในชีวิต” คำบอกเล่าจาก “พี่น้อย” เจ้าของร้านนวดหน้าเล็ก ๆ ใน จ.อุดรธานี ผู้เคยมีโอกาสถวายงานนวดพระพักตร์แด่ สมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าพัชรกิติยาภา นเรนทิราเทพยวดี กรมหลวงราชสาริณีสิริพัชร มหาวัชรราชธิดา ถึง 50 ครั้ง ก่อนเปิดแกลเลอรีความทรงจำภายในร้าน พร้อมหลั่งน้ำตาย้อนเล่าถึงพระเมตตาที่ไม่มีวันลืม และความรู้สึกสะเทือนใจเมื่อทราบข่าวการสิ้นพระชนม์

ผู้สื่อข่าวเดินทางไปยังร้าน “ดีดี บิวตี้แคร์ ศศิร์อร” ต.หมากแข้ง อ.เมือง จ.อุดรธานี ซึ่งยังคงเก็บรักษาภาพถ่าย พระรูป และอุปกรณ์ที่เคยใช้ถวายงานไว้อย่างสมบูรณ์ ราวกับเป็นพิพิธภัณฑ์ขนาดย่อมแห่งความทรงจำของผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งที่เคยได้รับพระกรุณาธิคุณอย่างหาที่สุดมิได้

นางศศิร์อร แดงเดช หรือพี่น้อย เจ้าของร้าน เล่าว่า ครั้งแรกที่ได้รับการติดต่อให้เข้าไปถวายงานนวดพระพักตร์นั้น รู้สึกทั้งตกใจ ตื่นเต้น และดีใจจนบอกไม่ถูก เพราะไม่เคยคิดว่าร้านเล็ก ๆ ในต่างจังหวัดจะได้รับโอกาสอันเป็นมงคลสูงสุดเช่นนี้ ก่อนวันรับเสด็จ ตนเตรียมตัวด้วยการทำความสะอาดบ้านและร้านอย่างดีที่สุด แต่สิ่งที่กังวลมากที่สุดกลับเป็นเรื่องการถวายความเคารพ โดยถึงขั้นต้องขอให้เจ้าหน้าที่ตำรวจและทหารช่วยสอนท่า “ถอนสายบัว” เนื่องจากไม่เคยปฏิบัติมาก่อน ทว่าเมื่อถึงเวลาจริง กลับได้รับพระเมตตาเกินกว่าที่คาดคิด เมื่อพระองค์ท่านทรงแนะนำและทรงปฏิบัติให้ดูด้วยพระองค์เองอย่างเป็นกันเอง ทำให้คลายความประหม่าและซาบซึ้งในพระเมตตาอย่างยิ่ง

พี่น้อยเล่าต่อว่า ทุกครั้งที่เสด็จมารับบริการ พระองค์ท่านทรงมีพระอัธยาศัยเรียบง่าย ไม่ถือพระองค์ และทรงตรัสพูดคุยกับตนเสมอ ทั้งเรื่องชีวิตความเป็นอยู่ เรื่องครอบครัว รวมถึงที่มาของอาชีพช่างนวด ทำให้รู้สึกอบอุ่นและผ่อนคลายแม้จะอยู่ในช่วงเวลาของการถวายงาน “ครั้งหนึ่งเปิดเพลงครึ่งหนึ่งของชีวิต พระองค์ท่านก็ทรงร้องคลอตามเพลง ทำให้เราไม่เกร็ง เพราะตอนถวายงานใหม่ ๆ ตื่นเต้นมาก มือไม้สั่นไปหมด” พี่น้อยกล่าวด้วยรอยยิ้มปนความคิดถึง

อีกหนึ่งเรื่องที่ยังประทับใจไม่รู้ลืม คือพระจริยวัตรอันเรียบง่ายเกี่ยวกับการใช้บริการ โดยในครั้งแรกพี่น้อยตั้งใจจะไม่คิดค่าบริการ เพราะถือเป็นบุญสูงสุดในชีวิต แต่พระองค์ท่านและผู้ใหญ่ไม่ทรงยินยอม เนื่องจากไม่ต้องการให้ประชาชนต้องรับภาระหรือเดือดร้อน ตนจึงขอรับเพียงค่าบริการจำนวนหนึ่งเพื่อความเป็นสิริมงคล และเก็บไว้เป็น “ขวัญถุง” มาจนถึงทุกวันนี้

ตลอดระยะเวลาที่ถวายงาน 50 ครั้ง สิ่งที่ต้องให้ความสำคัญเป็นพิเศษ คือเรื่องความสะอาดของสถานที่และอุปกรณ์ทุกชิ้น ซึ่งต้องผ่านการฆ่าเชื้ออย่างละเอียดรอบคอบ แตกต่างจากการให้บริการลูกค้าทั่วไป

แม้เวลาจะผ่านมานานกว่าทศวรรษ นับตั้งแต่ปี พ.ศ.2555 ที่พระองค์ท่านไม่ได้เสด็จมารับบริการแล้ว แต่อุปกรณ์ทุกชิ้นที่เคยใช้ถวายงาน ไม่ว่าจะเป็นเตียงนวดพระพักตร์ เก้าอี้ หรือผ้าห่ม ยังคงได้รับการเก็บรักษาไว้อย่างดีภายในร้าน เปรียบเสมือนตัวแทนแห่งความทรงจำและพระกรุณาธิคุณที่ยังคงอยู่ในหัวใจของเจ้าของร้านเสมอ ส่วนภาพถ่ายจำนวนมากที่ประดับอยู่ภายในร้านนั้น พี่น้อยยืนยันว่า ตนไม่เคยบังอาจขอถ่ายภาพกับพระองค์ท่านแม้แต่ครั้งเดียว กระทั่งเมื่อวันที่ 8 เมษายน 2552 ซึ่งเป็นช่วงที่พระองค์ท่านเสด็จมารับบริการเป็นครั้งที่ 10 กว่า ๆ ได้มีพระดำรัสผ่านผู้ใหญ่ให้บันทึกภาพเก็บไว้ เพราะเสด็จมาที่ร้านแห่งนี้หลายครั้งแล้ว จากวันนั้นเป็นต้นมา ร้านนวดเล็ก ๆ แห่งนี้จึงกลายเป็นเหมือนแกลเลอรีแห่งความทรงจำ ที่บอกเล่าเรื่องราวแห่งพระเมตตาผ่านภาพถ่ายและสิ่งของทุกชิ้นที่ยังคงได้รับการดูแลรักษาเป็นอย่างดี

เมื่อเอ่ยถึงวันที่ทราบข่าวการสิ้นพระชนม์ พี่น้อยถึงกับกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ “ช็อกมากค่ะ ไม่คิดเลยว่าจะมีวันนี้ เพราะในใจเรายังมีท่านอยู่ตลอดเวลา ทุกวันนี้ก็ยังรู้สึกเหมือนท่านยังอยู่กับเรา”

พี่น้อยบอกว่า ทุกเช้าหลังเปิดร้าน สิ่งแรกที่ทำคือการเดินเข้าไปกราบพระรูปของพระองค์ท่าน พร้อมรำลึกถึงพระกรุณาธิคุณที่ทรงมีต่อช่างนวดธรรมดาคนหนึ่ง ซึ่งไม่เพียงเปลี่ยนชีวิต แต่ยังทำให้ร้านนวดเล็ก ๆ แห่งนี้เป็นที่รู้จักของผู้คนจำนวนมากมาจนถึงปัจจุบัน แม้วันเวลาจะผ่านไป แต่สำหรับ “พี่น้อย” ความทรงจำในวันที่เคยได้ถวายงานอย่างใกล้ชิด ยังคงชัดเจนราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน และจะยังคงอยู่ในหัวใจตราบนานเท่านาน