วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2566    เวลา 9.30 ตัวแทนเครือข่ายวิสาหกิจชุมชน โครงการโรงผลิตไฟฟ้าชุมชน (ชีวมวล) เพื่อประชาชนทั่วประเทศ  จำนวน 13 แห่งจาก 8 จังหวัด ได้แก่ สกลนคร นครพนม ศรีษะเกษ มหาสารคาม  อุดรธานี เลย เพชรบูรณ์ สุโขทัย ยื่นหนังสือต่อพรรคเพื่อไทย เพื่อขอบคุณที่สนับสนุนโครงการ และขอให้ผลักดันโครงการโรงไฟฟ้าชุมชนเพื่อเศรษฐกิจฐานราก (โรงไฟฟ้าชุมชน)  ให้เกิดขึ้นจริง โดยมีนายสุทิน คลังแสง ส.ส.มหาสารคาม รองหัวหน้าพรรคเพื่อไทย และประธานวิปฝ่ายค้าน รับหนังสือ 

นายมนูญ เพิ่มพิณทอง ที่ปรึกษาเครือข่ายวิสาหกิจชุมชน เพื่อก่อตั้งโรงกำจัดขยะชุมชน และโรงไฟฟ้าเพื่อเศรษฐกิจฐานราก กล่าวว่า  ในฐานะที่เป็นผู้ดูแลเทคโนโลยีกำจัดขยะ ปัจจุบันระบบกำจัดขยะใช้ระบบแก๊สซิไฟเออร์ซึ่งเป็นเทคโนโลยีที่พัฒนาแล้วและใช้กันอย่างแพร่หลาย มีศักยภาพในการกำจัดขยะ 260 ตันต่อวัน เตาเก็บขยะสำหรับเผาด้วยความร้อนสูงถึง 1,000 องศาเซลเซียส เป็นระบบเนกาทีฟ  ซึ่งเป็นเทคโนโลยีสมัยใหม่ อากาศภายในไม่ออกสู่ภายนอก  จึงไม่สร้างมลภาวะในชุมชนและมีความปลอดภัยสูง 

นายสุทิน  กล่าวว่า  ตนและพรรคเพื่อไทยพร้อมผลักดันข้อเสนอเต็มที่  หลังจากที่อภิปรายทั่วไปโดยไม่ลงมติ ตามมาตรา 152 ของรัฐธรรมนูญ เมื่อวันที่ 15 ก.พ. 2566 ตั้งข้อสังเกตถึงการดำเนินการก่อตั้งโรงไฟฟ้าชุมชนของรัฐบาล ซึ่งมีขั้นตอนที่เป็นอุปสรรคต่อคนในชุมชน นายทุนถือหุ้นในโรงไฟฟ้ามากกว่าประชาชน ซึ่งหลังจากอภิปรายในเรื่องดังกล่าวแล้วเสร็จ รัฐบาลกระตือรือร้นที่จะดำเนินการโครงการนี้ซึ่งต้องขอขอบคุณกระทรวงพลังงาน และสำนักงานคณะกรรมการกำกับกิจการพลังงาน อย่างไรก็ดีขอให้หน่วยงานของรัฐ เข้ามาผลักดันสนับสนุนโรงไฟฟ้าชุมชนของภาคเอกชน ซึ่งได้ทำการศึกษาและดำเนินการมานาน แต่พบทั้งข้อจำกัด การปิดกัั้นที่ไม่รู้จริง  หากรัฐบาลต้องการดำเนินการ สามารถศึกษาโครงการจาก ‘อีสานโมเดล’ ที่ตนร่วมดำเนินการผลักดันกับชุมชน   เป็นโรงไฟฟ้าชุมชนขนาดเล็กมาก แบ่งหุ้นให้ชุมชน 80% เอกชนถือหุ้น 10% เป็นการลงทุนแบบเทิร์นคีย์ ประชาชนไม่ต้องจ่ายเงินลงทุน  ประเทศได้ไฟฟ้าเพิ่มเติมในจุดที่ขาด  เกิดการหมุนเวียนในระบบเศรษฐกิจ  

ทั้งนี้  โครงการโรงไฟฟ้าชุมชนเพื่อเศรษฐกิจฐานรากของรัฐบาล เป็นโครงการที่ดีที่กำลังจะเสียของ เป็นโครงการที่หลายรัฐบาลพยายามผลักดัน โดยเฉพาะรัฐบาลนี้มีความจริงจังขึงขัง ออกกฎระเบียบ หาผู้ยื่นเสนอจัดตั้งโรงไฟฟ้าชุมชนแล้ว แต่สุดท้ายโครงการไม่เกิด เพราะมีอุปสรรคหลายประการ ทำให้ชุมชนและประเทศเสียโอกาส เพราะทุกวันนี้ขยะเป็นปัญหาและค่าใช้จ่าย หลายหน่วยงานตั้งงบประมาณสูงมากเพื่อกำจัดขยะ  หากปรับความคิด วิกฤตจะกลายเป็นโอกาส  จะสามารถเปลี่ยนจากรายจ่ายกลายเป็นรายได้